Gilgo Beach

Enginn hafði enn tengt nafn hans við konurnar sem hurfu frá New York og Long Island. Enginn vissi að mörgum árum síðar myndu rannsóknarmenn beina sjónum sínum að gráa húsinu hans í Massapequa Park, grafa upp lóðina og bera líf fjölskyldunnar saman við dagsetningar morða sem náðu aftur til síðustu aldar.

Þennan kalda desemberdag var lögreglan að leita að einni konu.

Hún hét Shannan Gilbert.

Og hún hafði verið horfin í rúma sjö mánuði.

Ocean Parkway liggur eftir mjórri ræmu lands meðfram suðurströnd Long Island. Á aðra höndina er Atlantshafið. Á hina eru víkur, votlendi og þétt strandkjarrið sem vex upp með veginum.

Á sumrin liggur umferðin hér í átt að ströndunum. Bílar fullir af fólki, handklæðum og kæliboxum. Sandur berst inn á gólfmottur og saltloftið fylgir fólki heim.

Í desember er landslagið annað.

Strendurnar eru tómar. Vindurinn kemur af sjónum og gróðurinn meðfram veginum stendur brúnn og þurr. Handan við vegöxlina getur maður horfið úr augsýn í örfáum skrefum.

Lögreglumaðurinn John Mallia þekkti svæðið.

Við hlið hans var Blue, þýskur fjárhundur sem hafði verið þjálfaður til leitarstarfa.

Þeir höfðu komið hingað vegna Shannan.

Hún hafði horfið aðfaranótt 1. maí frá Oak Beach, nokkrum kílómetrum austar. Síðustu klukkustundirnar sem vitað var um hana höfðu verið ringulreiðarkenndar: hús ókunnugs manns, langt símtal við neyðarlínuna, hlaup út í myrkrið og örvæntingarfullar tilraunir til að fá hjálp.

Svo hafði hún horfið.

Enginn hafði séð hana síðan.

Leitin hafði dregist á langinn. Mánuðir liðu. Sumarið leið. Haustið líka.

Nú var kominn desember.

Mallia og Blue héldu áfram meðfram veginum.

Það var Blue sem stöðvaði.

Hundurinn tók lykt og dró lögreglumanninn frá veginum, inn í kjarrið.

Eitthvað var þar.

Mallia fylgdi honum.

Innan um gróðurinn lá eitthvað sem við fyrstu sýn gat hafa virst eins og rusl sem hafði verið kastað frá veginum. Svæðið var fullt af því sem vindur og fólk skilja eftir sig: plast, gamlir hlutir, drasl sem safnast þar sem fáir ganga.

En þegar Mallia komst nær varð ljóst að þetta var ekki rusl.

Þetta voru mannslíkamsleifar.

Í augnablik var eðlilegt að hugsa um Shannan.

Það var hennar sem þeir höfðu verið að leita.

En konan í kjarrinu var ekki Shannan Gilbert.

Hún var smávaxin. Líkamsleifarnar höfðu verið vafðar inn og faldar í þéttum gróðrinum skammt frá veginum.

Rannsóknarmenn þurftu að komast að því hver hún var.

Svarið kom fljótlega.

Melissa Barthelemy.

Hún var 24 ára.

Melissa hafði alist upp í Buffalo í New York-ríki og síðar flutt suður til Bronx. Hún var móðir ungrar dóttur og vann meðal annars við kynlífsþjónustu sem hún auglýsti á netinu.

Í júlí árið áður hafði hún hætt að svara símanum.

Fjölskylda hennar hafði ekki bara þurft að takast á við hvarfið.

Eftir að Melissa hvarf hafði yngri systir hennar, Amanda, fengið símtöl úr síma Melissu. Karlmaður var hinum megin á línunni. Hann gerði lítið úr von fjölskyldunnar um að Melissa kæmi heim og talaði við unglingsstúlkuna með þeim hætti að símtölin urðu síðar eitt óhugnanlegasta atriði málsins.

Sá sem hringdi gætti sín.

Símtölin voru stutt.

Og þau voru ekki rakin til þess sem hafði hringt.

Þegar líkamsleifar Melissu fundust við Ocean Parkway 11. desember 2010 hafði hún verið horfin í um sautján mánuði.

Fjölskyldan hafði loksins fengið svar við einni spurningu.

Melissa var ekki á lífi.

En næstum öllu öðru var enn ósvarað.

Hver hafði myrt hana?

Hvers vegna hafði lík hennar endað hér?

Og hvers vegna hafði einhver valið þennan stað?

Fundurinn breytti eðli leitarinnar.

Þetta var ekki lengur aðeins leit að Shannan Gilbert.

Nú var um morðrannsókn að ræða.

Lögreglan þurfti að skoða svæðið í kringum staðinn þar sem Melissa hafði legið. Þétt kjarrið sem hafði falið líkamsleifar hennar svo lengi þurfti að leita betur.

Ocean Parkway hafði nokkra eiginleika sem gerðu svæðið óþægilega hentugt fyrir þann sem vildi skilja eitthvað eftir óséð.

Vegurinn var greiðfær.

Á nóttunni var lítil umferð.

Handan vegaxlarinnar tók við gróður sem gat látið manneskju hverfa úr augsýn nánast samstundis.

Og það þurfti ekki að ganga langt frá bílnum.

Þetta vissi lögreglan nú.

Það sem hún vissi ekki var hvort Melissa væri ein.

Tveimur dögum síðar, 13. desember, hélt leitin áfram.

Um fimm hundruð fet frá staðnum þar sem Melissa hafði fundist komu rannsóknarmenn að öðrum líkamsleifum.

Kona.

Skammt frá henni fannst önnur.

Og síðan sú þriðja.

Á örfáum klukkustundum hafði einn líkfundur orðið að fjórum.

Konurnar höfðu verið skildar eftir með tiltölulega stuttu millibili meðfram sama hluta Ocean Parkway.

Þær voru síðar nafngreindar:

Maureen Brainard-Barnes.

Megan Waterman.

Amber Lynn Costello.

Ásamt Melissu myndu þær verða þekktar undir einu nafni.

Gilgo Four.

Fjórar ungar konur.

Fjórar fjölskyldur sem höfðu beðið eftir símtali, upplýsingum eða einhverju sem gæti útskýrt hvernig manneskja gæti einfaldlega horfið.

Nú lágu þær allar við sama veg.

Það var erfitt að líta á það sem tilviljun.

Shannan Gilbert var hins vegar enn týnd.

Það var undarlega staðreyndin sem hékk yfir öllu.

Leitin að einni konu hafði leitt til fundar fjögurra annarra.

En ekki hana.

Og þegar lögreglan leit yfir þétt kjarrið meðfram Ocean Parkway var orðið ómögulegt að vita hvað annað gæti leynst þar.

Veturinn hafði svipt laufunum af gróðrinum og opnað landslagið.

Leitin hélt áfram.

Næstu mánuði myndi strandlengjan gefa af sér fleiri líkamsleifar.

Sumar þeirra höfðu legið faldar árum saman.

Sumar tilheyrðu fólki sem lögreglan gat ekki einu sinni nafngreint.

Og smám saman myndi koma í ljós að sagan sem hófst þennan desemberdag hafði ekki byrjað með hvarfi Shannan Gilbert.

Hún hafði heldur ekki byrjað með Melissa Barthelemy.

Hún náði miklu lengra aftur.

En til að skilja hvernig lögreglan endaði þarna úti með Blue í vetrarkuldanum þarf fyrst að fara aftur til næturinnar þegar ung kona hljóp út úr húsi í Oak Beach, bankaði á dyr ókunnugra og bað um hjálp.

Næturinnar þegar Shannan Gilbert hvarf.

Shannan Gilbert kom til Oak Beach eftir miðnætti.

Hún var 23 ára og hafði ekið frá New York-borg ásamt bílstjóra sínum, Michael Pak. Áfangastaðurinn var hús í lokuðu íbúðahverfi við ströndina. Þar beið hennar maður að nafni Joseph Brewer.

Shannan hafði auglýst kynlífsþjónustu á netinu. Þetta var hluti af vinnunni hennar.

Pak beið úti á meðan hún fór inn.

Í fyrstu virtist ekkert benda til þess að nóttin myndi enda öðruvísi en aðrar nætur sem Shannan hafði unnið.

En einhverju síðar breyttist stemningin inni í húsinu.

Brewer sagði síðar að Shannan hefði farið að hegða sér undarlega og að hann hefði viljað að hún færi. Hann hafði samband við Pak og bað hann að koma inn og sækja hana.

Þegar Pak kom inn var Shannan ekki tilbúin að fara.

Hún var hrædd.

Hvað hafði gerst inni í húsinu er enn eitt af þeim atriðum sem ekki hefur verið hægt að endurgera með fullri vissu.

En það sem gerðist næst er skjalfest.

Shannan hringdi í 911.

Símtalið stóð í rúmar tuttugu mínútur.

Rödd hennar sveiflaðist.

Stundum talaði hún rólega.

Stundum var erfitt að skilja hana.

Stundum svaraði hún ekki spurningum neyðarvarðarins.

Og stundum öskraði hún.

Hún sagði að einhver væri á eftir sér.

Neyðarvörðurinn reyndi ítrekað að komast að því hvar hún væri.

Shannan vissi það ekki.

Hún gat sagt að hún væri inni í húsi.

En hún gat ekki gefið upp heimilisfangið.

Það skipti miklu máli.

Símtalið fór ekki strax til lögreglunnar í Suffolk County sem var næst staðnum. Þar sem ekki tókst að staðsetja hana var það flutt áfram til New York State Police. Síðar kom í ljós að lögreglumennirnir sem komu á vettvang vegna símtala nágranna vissu ekki af langa 911-símtali Shannan sjálfrar.

Í bakgrunni heyrðust raddir tveggja manna.

Brewer.

Og Pak.

Þeir reyndu að fá Shannan til að fara.

Hún vildi ekki fara með þeim.

Á einum tímapunkti spurði hún hvort þeir ætluðu að drepa hana.

Það er auðvelt að lesa þessar mínútur aftur á bak með vitneskju um hvað gerðist síðar.

En þarna, inni í húsinu, vissi enginn að þessi rödd ætti eftir að verða hluti af einu frægasta óleysta sakamáli Long Island.

Shannan vissi aðeins eitt.

Hún vildi út.

Hún hljóp.

Út úr húsi Brewer.

Út í myrkrið.

Oak Beach var ekki venjulegt borgarhverfi. Húsin stóðu dreifð, vegirnir voru dimmir og á milli byggðarinnar voru votlendi, kjarr og svæði þar sem maður gat auðveldlega misst áttir að næturlagi.

Shannan hljóp að húsi nágranna.

Maðurinn sem bjó þar hét Gus Coletti.

Hann var að raka sig snemma morguns þegar hann heyrði öskur og harkalegt bank á dyrnar.

Shannan stóð fyrir utan.

Hún bað um hjálp.

Coletti reyndi að tala við hana.

Hún gaf honum lítið samhengi.

Hún virtist skelfingu lostin.

Hann tók upp símann og hringdi í 911.

Þegar hann sagði henni að lögreglan væri á leiðinni hefði maður mátt búast við að hún biði.

Hún gerði það ekki.

Hún hljóp aftur.

Coletti sá dökkan jeppa hreyfast hægt um svæðið.

Við stýrið var Michael Pak.

Bílstjóri Shannan.

Pak var að leita að henni.

Coletti sá hana um stund fela sig undir bát í garðinum.

Síðan hljóp hún aftur af stað.

Pak fylgdi henni.

Coletti kallaði á hann að stoppa.

Hann hélt áfram.

Síðar sagði lögreglan að bæði Brewer og Pak hefðu verið rannsakaðir og ekki fundist gögn sem tengdu þá við dauða Shannan.

En það gat Coletti ekki vitað þessa nótt.

Hann sá aðeins unga konu hlaupa frá manni í bíl.

Og hann hringdi aftur í lögregluna.

Klukkan var um 5:21 að morgni.

Shannan hélt áfram niður götuna.

Næsta staðfesta stopp hennar var við hús konu að nafni Barbara Brennan.

Aftur barði hún á dyr.

Aftur kallaði nágranni á lögreglu.

Þetta var síðasta staðfesta staðsetning Shannan Gilbert meðan hún var á lífi.

Lögreglumenn komu á svæðið skömmu síðar, um klukkan 5:40.

En Shannan var farin.

Þeir fundu hana ekki á götunni.

Ekki hjá Coletti.

Ekki við hús Brennan.

Pak var einnig farinn af stað að leita.

Og vegna þess að lögreglumennirnir sem komu á vettvang höfðu ekki upplýsingar um 911-símtal Shannan sjálfrar töldu þeir mögulegt að hún hefði þegar yfirgefið svæðið með bílstjóranum sínum.

Það hafði hún ekki.

Morguninn kom yfir Oak Beach.

Ljós kviknuðu í húsum.

Fólk fór út.

Vegirnir sem höfðu verið dimmir og ógnandi nokkrum klukkustundum fyrr urðu aftur að venjulegum íbúðargötum.

En Shannan var horfin.

Síminn hennar þagnaði.

Fjölskylda hennar fékk ekkert svar.

Og fyrstu dagarnir eftir hvarfið urðu að vikum.

Fjölskylda Shannan kom sjálf til Oak Beach, gekk á milli húsa, talaði við nágranna og dreifði myndum af henni. Þau reyndu að byggja upp tímalínu næturinnar þegar hún hvarf.

Lögreglan leitaði.

En svæðið var erfitt.

Votlendið var þétt.

Gróðurinn djúpur.

Vatn lá á milli húsanna og strandsvæðanna.

Og mánuðirnir liðu.

Það sem enginn vissi var að Shannan hafði horfið inn í landslag sem þegar geymdi leyndarmál.

Seinna myndi lögreglan halda því fram að dauði hennar væri líklega ekki af mannavöldum.

Fjölskylda hennar hafnaði þeirri niðurstöðu.

Þær tvær myndir af síðustu nótt hennar hafa aldrei fallið fullkomlega saman.

Önnur segir frá ungri konu sem var í miklu uppnámi, hljóp út í myrkrið, villtist og varð náttúrunni að bráð.

Hin spyr einfaldari spurningar:

Af hverju var hún svona hrædd?

Shannan sagði að einhver væri á eftir henni.

Hún bað ókunnuga um hjálp.

Hún beið ekki eftir lögreglunni.

Hún faldi sig.

Hún hljóp.

Og síðan hvarf hún.

Sjö mánuðum síðar stóð John Mallia við Ocean Parkway með Blue.

Þeir voru enn að leita að Shannan.

En Blue fann Melissa Barthelemy.

Svo Maureen Brainard-Barnes.

Megan Waterman.

Amber Lynn Costello.

Og það var þá sem lögreglan varð að horfast í augu við nýjan möguleika.

Kannski hafði Shannan ekki aðeins horfið.

Kannski hafði hún, án þess að nokkur vissi það, leitt þá inn á svæði þar sem einhver hafði verið að fela konur árum saman.

Næsta spurning var því ekki lengur aðeins:

Hvað kom fyrir Shannan Gilbert?

Hún var líka:

Hverjar voru konurnar fjórar sem fundust þegar lögreglan leitaði að henni?

Melissa Barthelemy.

Maureen Brainard-Barnes.

Megan Waterman.

Amber Lynn Costello.

Fjórar konur sem höfðu horfið á mismunandi tímum, frá mismunandi stöðum og við mismunandi aðstæður.

Nú voru þær saman.

Líkamsleifar þeirra höfðu fundist meðfram sama stutta kaflanum við Ocean Parkway, faldar í þéttum gróðrinum milli vegarins og strandarinnar.

Þetta var ekki lengur hægt að afgreiða sem tilviljun.

Einhver hafði komið með þær hingað.

En áður en þær urðu að Gilgo Four höfðu þær verið fjórar konur með fjögur ólík líf.

Og hver þeirra hafði skilið eftir sig fólk sem beið eftir að hún kæmi heim.

Melissa

Melissa Barthelemy var 24 ára.

Hún var frá Buffalo en hafði flutt til Bronx og vann við kynlífsþjónustu sem hún auglýsti á netinu.

Hún átti unga dóttur.

Þann 12. júlí 2009 tilkynnti móðir hennar hana týnda eftir að fjölskyldan hafði ekki náð sambandi við hana.

En hvarf Melissu tók fljótlega á sig óvenjulega og óhugnanlega mynd.

Síminn hennar var ekki einfaldlega þagnaður.

Einhver byrjaði að nota hann.

Yngri systir Melissu, Amanda, fékk símtöl frá manni sem virtist vita að Melissa væri horfin.

Hann hringdi aftur.

Og aftur.

Símtölin voru stutt og hann virtist gæta þess að vera ekki nógu lengi í símanum til að auðvelt væri að rekja hann.

Hann hæddist að fjölskyldunni.

Hann talaði um Melissa.

Og hann lét unga systur hennar skilja að hún myndi ekki koma aftur.

Fyrir fjölskylduna hlýtur hvert símtal að hafa verið sama martröðin í nýrri mynd.

Ef maðurinn vissi hvað hafði komið fyrir Melissa, þá var einhvers staðar manneskja sem hafði svarið sem þau þurftu.

En hann var ekki að hringja til að hjálpa.

Hann var að hringja vegna þess að hann gat það.

Síðan hættu símtölin.

Melissa var áfram týnd.

Í sautján mánuði.

Þar til Blue gekk inn í kjarrið við Ocean Parkway.

Maureen

Maureen Brainard-Barnes var 25 ára.

Hún var frá Connecticut og móðir tveggja barna.

Sumarið 2007 var hún í fjárhagsvandræðum.

Hún hafði unnið við kynlífsþjónustu og fór til Manhattan í þeirri von að afla peninga.

Þann 9. júlí 2007 hvarf hún.

Maureen hafði dvalið á hóteli í borginni. Hún hafði samband við fólk heima og ekkert benti til þess að hún ætlaði einfaldlega að slíta sig frá fjölskyldu sinni og hverfa.

Svo hættu samskiptin.

Síminn þagnaði.

Maureen kom ekki heim.

Árin liðu.

Börnin hennar urðu eldri.

Fjölskyldan beið.

Þegar líkamsleifar hennar fundust við Ocean Parkway í desember 2010 höfðu meira en þrjú ár liðið frá hvarfi hennar.

Hún hafði verið skilin eftir aðeins skammt frá Melissa.

Og það voru líkindi.

Báðar voru ungar.

Báðar höfðu auglýst kynlífsþjónustu.

Báðar höfðu verið smávaxnar.

Báðar höfðu horfið án þess að skýr vitni gætu sagt lögreglu nákvæmlega hvað gerðist eftir að þær hittu síðasta viðskiptavin sinn.

En Maureen hafði horfið tveimur árum á undan Melissa.

Ef sami maður hafði drepið þær báðar var þetta ekki eitthvað sem hafði byrjað sumarið 2009.

Hann hafði verið að þessu lengur.

Megan

Megan Waterman var 22 ára.

Hún var frá Maine.

Og hún átti litla dóttur.

Í júní 2010 var Megan stödd á Long Island og dvaldi á Holiday Inn Express í Hauppauge.

Aðfaranótt 6. júní fór hún af hótelinu.

Hún tók ekki eigur sínar með sér.

Myndavélar hótelsins náðu henni þegar hún gekk út.

Síðan hvarf hún.

Fjölskyldan vissi að eitthvað var að.

Megan hafði ekki yfirgefið dóttur sína til að byrja nýtt líf einhvers staðar annars staðar.

Hún hafði farið út af hóteli.

Og ekki komið aftur.

Sex mánuðum síðar lá hún í kjarrinu við Ocean Parkway.

Skammt frá Melissa.

Skammt frá Maureen.

Þrjár konur.

Þrjú ár.

Sama vegsvæðið.

Amber

Amber Lynn Costello var 27 ára.

Hún bjó í West Babylon á Long Island.

Ólíkt hinum þremur þurfti morðinginn ekki að sækja hana á Manhattan eða að hóteli.

Amber vann við kynlífsþjónustu frá heimili sínu.

Að kvöldi 2. september 2010 fékk hún viðskiptavin.

Maðurinn bauð henni óvenjulega háa greiðslu.

Amber fór út til að hitta hann.

Hún tók hvorki síma sinn né veski með sér.

Hún ætlaði ekki að vera lengi.

Vitni mundu síðar eftir manninum.

Hann var stórvaxinn.

Hvítur.

Með dökkt, mikið hár og gleraugu sem minntu á eldri gerð flugmannagleraugna.

Og hann tengdist ökutæki sem virtist vera Chevrolet Avalanche.

Árið 2010 var það aðeins lýsing.

Ein vísbending meðal ótal annarra í stækkandi morðrannsókn.

Amber kom ekki aftur heim.

Þremur mánuðum síðar fannst hún við Ocean Parkway.

Hún var síðust Gilgo Four til að hverfa.

Og líklega sú sem skildi eftir sig eina mikilvægustu vísbendingu málsins.

En það myndu líða næstum tólf ár áður en rannsóknarmenn skildu hversu mikilvæg hún var.

Nú hafði lögreglan fjögur nöfn.

Melissa Barthelemy, 24 ára.

Maureen Brainard-Barnes, 25 ára.

Megan Waterman, 22 ára.

Amber Lynn Costello, 27 ára.

Þær höfðu allar unnið við kynlífsþjónustu.

Þær höfðu allar auglýst þjónustu sína á netinu.

Þær voru allar tiltölulega smávaxnar.

Og einhver hafði komið líkamsleifum þeirra fyrir á sama litla svæðinu við Ocean Parkway.

Það var orðið erfitt að komast hjá niðurstöðunni.

Lögreglan var líklega að leita að raðmorðingja.

En það var annað sem skipti máli.

Sá sem hafði valið þennan stað virtist hafa treyst honum.

Ocean Parkway var ekki staður sem maður rambaði inn á fyrir tilviljun með lík í bílnum.

Það þurfti að aka þangað.

Stoppa.

Fara út.

Og treysta því að enginn sæi.

Aftur og aftur.

Maureen hafði legið þar frá 2007.

Melissa frá 2009.

Megan frá júní 2010.

Amber frá september sama ár.

Sá sem hafði skilið þær eftir hafði haft ástæðu til að ætla að kjarrið myndi halda leyndarmálinu.

Í mörg ár hafði það gert það.

Svo kom Blue.

En nú hafði lögreglan nýtt vandamál.

Ef fjórar konur höfðu verið faldar meðfram þessum stutta kafla vegarins, hvers vegna ætti að gera ráð fyrir að þær væru þær einu?

Leitarsvæðið stækkaði.

Lögreglumenn fóru lengra eftir Ocean Parkway.

Inn í gróðurinn.

Meðfram strandlengjunni.

Og þegar veturinn vék fyrir vorinu byrjaði jörðin að gefa frá sér fleiri leyndarmál.

Í mars 2011 fundust fleiri líkamsleifar.

Síðan fleiri.

Og fleiri.

Sumar þeirra tilheyrðu fólki sem hafði horfið mörgum árum áður.

Sumar tengdust líkamsleifum sem þegar höfðu fundist annars staðar á Long Island.

Og sumar höfðu ekkert nafn.

Gilgo Four voru ekki endirinn á leitinni.

Þær voru aðeins byrjunin.

Ocean Parkway hafði meira að geyma.

En þær vöktu líka spurningu sem lögreglan gat ekki lengur hunsað.

Hvað ef það væru fleiri?

Ocean Parkway teygir sig áfram með suðurströnd Long Island, milli sjávar, víka og votlendis. Beggja vegna vegarins eru langir kaflar þar sem þéttur gróður tekur við nánast um leið og malbikinu sleppir.

Ef einhver hafði notað einn hluta þessa landslags til að fela líkamsleifar, var engin ástæða til að gera ráð fyrir að hann hefði aðeins notað þennan eina stað.

Lögreglan stækkaði leitarsvæðið.

Veturinn leið.

Og þegar komið var fram á vor 2011 byrjaði vegurinn aftur að gefa frá sér hina látnu.

29. mars 2011 fundust líkamsleifar austar meðfram Ocean Parkway, nær Tobay Beach.

Þær tilheyrðu ungri konu.

En þetta var ekki í fyrsta sinn sem lögreglan hafði fundið hluta af líkama hennar.

Átta árum áður, í júlí 2003, hafði maður verið á gangi með hund sinn í skóglendi við Halsey Manor Road í Manorville, langt austar á Long Island.

Þar fundust líkamsleifar konu.

Hún hafði verið myrt og líkami hennar sundurlimaður.

Höfuð hennar og hendur vantaði.

Án þeirra varð auðkenningin erfiðari.

En lögreglan komst síðar að því hver hún var.

Jessica Taylor.

Hún var tvítug.

Jessica hafði alist upp í Poughkeepsie í New York-ríki. Hún hafði farið ung að heiman og líf hennar hafði orðið óstöðugt. Hún vann við kynlífsþjónustu og hafði tengsl við Manhattan og Washington-svæðið.

Sumarið 2003 endaði líf hennar í Manorville.

Eða þannig virtist málið að minnsta kosti liggja fyrir.

Því það sem lögreglan fann við Ocean Parkway árið 2011 breytti myndinni.

Höfuðkúpa, hendur og hluti handleggs fundust í gróðrinum.

DNA-rannsókn staðfesti að þetta voru þeir hlutar líkama Jessicu sem hafði vantað frá árinu 2003.

Einhver hafði því skilið hluta hennar eftir í Manorville.

Og aðra hluta hennar við Ocean Parkway.

Tveir staðir.

Um sjötíu kílómetrar á milli.

Átta ár á milli fundanna.

Nú tengdust þeir sömu ráðgátunni.

Sex dögum síðar kom næsti fundur.

4. apríl 2011.

Lögreglan fann fleiri líkamsleifar við Ocean Parkway.

Aftur var um konu að ræða.

Og aftur hafði lögreglan áður fundið hluta af líkama hennar annars staðar á Long Island.

Í nóvember árið 2000 höfðu veiðimenn fundið sundurlimaðan líkama í skóglendi í Manorville.

Höfuð, hendur og hægri fótur vantaði.

Enginn vissi hver konan var.

Hún varð að óþekktu fórnarlambi.

Árin liðu.

Svo fundust höfuðkúpa, hendur og hægri fótur við Ocean Parkway árið 2011.

DNA tengdi fundina saman.

Konan frá Manorville og konan við Ocean Parkway voru sama manneskjan.

En lögreglan hafði enn ekkert nafn.

Í tæpan áratug í viðbót myndi hún aðeins vera þekkt í gögnum málsins sem Jane Doe #6.

Það var ekki fyrr en árið 2020, með hjálp erfðafræðilegrar ættfræði, sem nafn hennar var loksins staðfest.

Valerie Mack.

Hún hafði verið 24 ára.

Og hún hafði átt son.

Nú var komin tenging sem var erfitt að líta fram hjá.

Jessica Taylor.

Valerie Mack.

Tvær ungar konur.

Báðar höfðu verið sundurlimaðar.

Hlutar líkama beggja höfðu verið skildir eftir í Manorville.

Og aðrir hlutar þeirra höfðu endað meðfram Ocean Parkway.

Þær höfðu verið myrtar með þriggja ára millibili.

Valerie árið 2000.

Jessica árið 2003.

Gilgo Four höfðu horfið á árunum 2007 til 2010.

Tímalínan var að teygjast aftur á bak.

Og með henni breyttist spurningin.

Lögreglan þurfti ekki lengur aðeins að spyrja hvort maðurinn sem hafði skilið Gilgo Four eftir við veginn hefði drepið fleiri.

Hún þurfti líka að spyrja:

Hversu lengi hafði einhver verið að nota Long Island til að fela hina látnu?

En fundirnir hættu ekki þar.

Sama dag og hlutar Valerie Mack fundust kom lögreglan að líkamsleifum lítils barns.

Barnsins var talið vera á aldrinum sextán til tuttugu og fjögurra mánaða.

Nokkrum dögum síðar fundust líkamsleifar annarrar manneskju nær Tobay Beach.

Viðkomandi hafði lengi verið þekktur í rannsókninni sem Asian Male — óþekktur einstaklingur af asískum uppruna sem hafði látist mörgum árum áður.

Svo fundust fleiri líkamsleifar.

Við rannsóknina kom í ljós að móðir barnsins var ein þeirra.

Hún hafði fundist árum áður, árið 1997, við Hempstead Lake State Park.

Í mörg ár hafði hún verið þekkt sem Peaches, eftir áberandi húðflúri sem fannst á líkama hennar.

DNA sýndi að hún var móðir barnsins sem fannst við Ocean Parkway.

Hlutar af líkama hennar fundust einnig nærri barninu.

Móðir og barn.

Drepin.

Líkamsleifar þeirra dreifðar á mismunandi stöðum.

Og enn án nafns sem lögreglan gat birt almenningi.

Málið sem hafði byrjað með fjórum konum var nú orðið að flóknu neti líkamsleifa, staðsetninga og dauðsfalla sem náðu yfir meira en áratug.

Og ekki var einu sinni ljóst hvort einn maður bæri ábyrgð á þeim öllum.

Svo kom enn einn fundurinn.

11. apríl 2011 fann lögreglan höfuðkúpu og aðrar líkamsleifar nálægt Tobay Beach.

DNA tengdi þær við tvo fótleggi sem höfðu skolast á land við Blue Point Beach á Fire Island fimmtán árum áður.

Það hafði gerst í apríl 1996.

Þá hafði enginn getað sagt hver konan var.

Nú hafði lögreglan fleiri hluta af líkama hennar.

En enn ekkert nafn.

Hún varð þekkt sem Fire Island Jane Doe.

Það myndi taka meira en aldarfjórðung að komast að því hver hún var.

Nafnið hennar var:

Karen Vergata.

Hún hafði verið 34 ára þegar hún hvarf.

Og hún hafði átt tvo syni.

Á örfáum mánuðum hafði rannsóknin gjörbreyst.

Í desember hafði lögreglan fundið fjórar konur á einum stað.

Vorið eftir voru líkamsleifar að tengjast fundum frá Manorville, Fire Island og Hempstead Lake.

Sum málin náðu aftur til tíunda áratugarins.

Sum fórnarlömbin höfðu verið sundurlimuð.

Önnur ekki.

Sum höfðu unnið við kynlífsþjónustu.

Um önnur vissi lögreglan lítið.

Sum voru konur.

Eitt var barn.

Og eitt fórnarlamb hafði árum saman verið skráð án nafns og með takmarkaðar upplýsingar um kynvitund eða líf þess.

Það var freistandi að setja allt undir eina fyrirsögn.

Gilgo Beach-raðmorðinginn.

En sönnunargögnin leyfðu ekki þá einföldun.

Að líkamsleifar fyndust á sama strandsvæði þýddi ekki sjálfkrafa að sami maður hefði drepið allt þetta fólk.

Rannsóknarmenn þurftu að halda þeim möguleika opnum að fleiri en einn morðingi hefði notað afskekkt svæði Long Island til að losa sig við lík.

Og sá fyrirvari skiptir máli enn í dag.

Rex Heuermann hefur játað morð á átta konum.

Það þýðir ekki að öll líkamsleifamálin sem tengjast Gilgo Beach og Ocean Parkway hafi verið leyst.

Sum þeirra eru það ekki.

En árið 2011 vissi lögreglan ekki einu sinni það sem við vitum núna.

Hún hafði líkamsleifar.

DNA.

Gömul mál.

Kort með punktum sem teygðu sig yfir Long Island.

Og fjölskyldur sem höfðu beðið árum saman eftir svörum.

En í sumum málanna vantaði enn það allra grundvallarlegasta.

Nafn.

Áður en hægt var að spyrja hver hefði drepið þessar manneskjur þurfti fyrst að komast að því hverjar þær voru.

Jessica hafði fengið nafn sitt aftur.

En Valerie var enn Jane Doe #6.

Karen var enn Fire Island Jane Doe.

Peaches var enn aðeins gælunafn sem rannsóknarmenn höfðu gefið óþekktri konu vegna húðflúrs.

Barn hennar hafði ekkert opinbert nafn.

Og ein manneskja var enn aðeins skráð í málinu sem Asian Doe.

Morðinginn — eða morðingjarnir — höfðu ekki aðeins tekið líf þeirra.

Tíminn hafði tekið nöfn þeirra líka.

Næsta barátta rannsóknarinnar snerist um að fá þau aftur.

DNA getur varðveist árum saman. Tennur geta verið bornar saman við tannlæknagögn. Bein geta gefið vísbendingar um líf sem lauk löngu áður.

En ekkert af þessu tryggir svar við einföldustu spurningunni.

Hver var þetta?

Við Ocean Parkway stóð lögreglan frammi fyrir þeirri spurningu aftur og aftur.

Sum fórnarlömbin höfðu verið týnd árum saman.

Líkamsleifar sumra höfðu fundist á fleiri en einum stað.

Fjölskyldur höfðu tilkynnt um horfið fólk án þess að vita að svarið lægi í sönnunargeymslu lögreglu annars staðar.

DNA-gagnagrunnar voru minni.

Tæknin var takmarkaðri.

Og ef samanburðarsýnið sem þurfti var ekki til staðar gat DNA-snið beðið árum saman án þess að gefa nafn.

Þannig getur manneskja horfið tvisvar.

Fyrst úr lífi þeirra sem þekkja hana.

Síðan inn í kerfi þar sem hún verður að númeri.

Jane Doe #6

Í nóvember árið 2000 fundust líkamsleifar konu í skóglendi í Manorville.

Höfuð hennar og hendur vantaði, auk hluta annars fótar.

Lögreglan gat ekki borið kennsl á hana.

Árið 2011 fundust þeir líkamshlutar sem vantaði við Ocean Parkway.

DNA staðfesti að þeir tilheyrðu sömu konu.

Nú hafði lögreglan meira af líkama hennar.

En enn ekkert nafn.

Hún varð þekkt sem Jane Doe #6.

Það nafn segir í raun ekkert um manneskjuna.

Það segir aðeins eitthvað um rannsóknina.

Sjötta óþekkta konan.

Númer í skrá.

Mál sem beið.

Á bak við númerið var hins vegar kona sem hafði átt fjölskyldu.

Hún hafði átt barn.

Einhvers staðar var fólk sem hafði einhvern tíma þekkt rödd hennar, séð hana hlæja og kallað hana með nafni.

Lögreglan vissi bara ekki hvert það nafn var.

Í næstum tuttugu ár.

Árið 2020 breyttist það.

Rannsóknarmenn beittu aðferðum erfðafræðilegrar ættfræði.

Hugmyndin er í grunninn einföld, þótt vinnan á bak við hana geti verið gríðarlega flókin.

Í hefðbundinni lögreglurannsókn er DNA-snið oft borið saman við þekkt sýni í opinberum gagnagrunnum. Ef enginn samsvarandi einstaklingur er þar inni getur leitin endað án niðurstöðu.

Erfðafræðileg ættfræði nálgast vandamálið öðruvísi.

Þá er hægt, þar sem lög og aðgangsreglur heimila, að leita að erfðafræðilegum skyldleika við einstaklinga sem hafa gert DNA-upplýsingar sínar aðgengilegar til slíkrar notkunar.

Ekki þarf endilega að finna fórnarlambið sjálft í gagnagrunni.

Það getur dugað að finna ættingja.

Síðan hefst ættfræðivinnan.

Foreldrar.

Systkini.

Frændsystkini.

Afar og ömmur.

Fæðingarvottorð.

Dánarvottorð.

Hjónabönd.

Heimilisföng.

Fjölskyldutréð þrengir hringinn þar til erfðafræðin og hefðbundin rannsókn fara að benda á sömu manneskjuna.

Í tilfelli Jane Doe #6 leiddi sú vinna loksins að nafni.

Valerie Mack.

Valerie hafði verið 24 ára þegar hún var myrt.

Hún hafði einnig notað nafnið Melissa Taylor.

Hún var móðir.

Síðast var vitað um ferðir hennar árið 2000.

Síðan hvarf hún.

Á meðan fjölskylda hennar vissi ekki hvað hafði orðið um hana lá hluti líkams hennar í Manorville.

Annar hluti lá við Ocean Parkway.

Í tvo áratugi höfðu þau verið sönnunargögn í tveimur fundum sem enginn hafði getað tengt við konu með nafni.

Nú var hún ekki lengur Jane Doe #6.

Hún var Valerie.

Og það breytti meira en fyrirsögn í lögreglugögnum.

Þegar rannsóknarmenn vita hver fórnarlambið er geta þeir byrjað að rannsaka lífið fyrir dauðann.

Hvar bjó hún?

Hvern þekkti hún?

Hvar sást hún síðast?

Við hvern talaði hún?

Hvernig vann hún?

Hver gat hafa komist í samband við hana?

Nafn opnar dyr sem óþekkt lík getur ekki opnað.

Og árum síðar myndi Valerie Mack verða miklu mikilvægari í rannsókninni en nokkurn gat grunað árið 2020.

Fire Island Jane Doe

Önnur kona hafði beðið enn lengur eftir nafni sínu.

20. apríl 1996 fundust fótleggir konu á Fire Island.

Líkami hennar hafði verið sundurlimaður.

Lögreglan gat ekki borið kennsl á hana.

Fimmtán ár liðu.

Þá, í apríl 2011, fundust fleiri líkamsleifar við Tobay Beach meðfram Ocean Parkway.

DNA tengdi þær við konuna frá Fire Island.

Sama manneskjan.

En aftur hafði lögreglan aðeins tengt líkamsleifar við aðrar líkamsleifar.

Ekki við nafn.

Hún varð þekkt sem Fire Island Jane Doe.

Og þannig leið meira en aldarfjórðungur frá því að fyrstu líkamsleifar hennar fundust.

Árið 2022 sneru rannsóknarmenn sér að erfðafræðilegri ættfræði.

Vinnan tók mánuði.

Í ágúst 2023 tilkynntu yfirvöld loksins hver hún hafði verið.

Karen Vergata.

34 ára gömul.

Móðir tveggja sona.

Hún hafði síðast verið í sambandi við föður sinn á Manhattan um miðjan febrúar 1996.

Síðan hvarf hún.

Engin formleg tilkynning um hvarf hennar hafði tengst líkamsleifunum þegar þær fundust.

Þess vegna höfðu tvær sögur haldið áfram hvor í sínu lagi.

Saga fjölskyldu sem hafði misst konu.

Og saga lögreglu sem hafði fundið líkamsleifar konu án nafns.

Það tók 27 ár að sameina þær.

Þegar nafn Karenar var gert opinbert sumarið 2023 var tímasetningin athyglisverð.

Aðeins nokkrum vikum fyrr hafði lögreglan handtekið mann vegna morðanna á Gilgo Four.

Rex Heuermann.

En lögreglan sagði þá ekki að hann hefði myrt Karen.

Málið hennar var áfram í rannsókn.

Nafnið hafði komið aftur.

Svarið við því hver hefði tekið líf hennar var enn ókomið.

Það myndi taka tæp þrjú ár í viðbót.

Peaches og barnið

Tvö önnur fórnarlömb sýndu enn betur hversu grimmilega tíminn getur slitið nafn frá manneskju.

Árið 1997 fannst sundurlimaður búkur konu í íláti við Hempstead Lake State Park.

Rannsóknarmenn tóku sérstaklega eftir húðflúri á brjósti hennar.

Mynd af ferskju.

Þegar ekki tókst að bera kennsl á hana festist viðurnefnið.

Peaches.

Árið 2011 fundust fleiri líkamsleifar hennar nálægt Ocean Parkway.

Skammt frá lá lítið barn.

DNA sýndi að Peaches var móðir barnsins.

Þau höfðu fundist á mismunandi tímum.

Á mismunandi stöðum.

En erfðafræðin sameinaði þau aftur.

Móðir og barn.

Það eitt vakti nýjar spurningar.

Hver myndi drepa móður og smábarn?

Hvers vegna voru líkamsleifar þeirra skildar eftir á fleiri en einum stað?

Og tengdist sá sem gerði þetta sama manni og hafði skilið Gilgo Four eftir við veginn?

Árið 2011 var ekkert öruggt svar við því.

Og það væri rangt að fylla eyðurnar með því sem við vitum um önnur morð.

Nálægð er ekki sönnun.

Líkindi eru ekki sönnun.

Gilgo-rannsóknin var orðin svo stór að ein hættulegasta freistingin var að gera ráð fyrir að allt hlyti að tengjast öllu.

Sama gilti um óþekkta einstaklinginn sem lengi var kallaður Asian Male í rannsóknargögnum.

Líkamsleifarnar fundust árið 2011.

Talið var að viðkomandi hefði látist nokkrum árum áður.

En lítið var vitað um lífið fyrir dauðann.

Ekkert nafn.

Engin skýr saga.

Engin fjölskylda sem hægt var að setja strax í samband við fundinn.

Aðeins manneskja sem hafði einhvern tíma gengið um götur, talað við fólk og átt líf sem var nú nánast ósýnilegt í rannsóknargögnunum.

Slík mál minna á takmörk þess sem bein geta sagt.

Þau geta varðveitt DNA.

Þau geta varðveitt áverka.

En þau varðveita ekki sjálfkrafa nafn.

Árin eftir fundina við Ocean Parkway breyttist tæknin.

DNA-rannsóknir urðu öflugri.

Gagnagrunnar stækkuðu.

Erfðafræðileg ættfræði opnaði rannsóknarmönnum leiðir sem höfðu ekki verið raunhæfar þegar fyrstu líkamsleifarnar fundust.

Gömul sönnunargögn gátu allt í einu svarað nýjum spurningum.

Jane Doe #6 varð Valerie Mack.

Fire Island Jane Doe varð Karen Vergata.

Og hvert nafn breytti kortinu.

Ekki vegna þess að nafnið leysti morðið.

Heldur vegna þess að nú var hægt að rekja manneskjuna aftur í tímann.

Síðustu daga hennar.

Síðustu samskipti.

Síðustu staði.

Fólkið í kringum hana.

Morðrannsókn byrjar stundum ekki með því að finna morðingjann.

Hún byrjar á því að finna fórnarlambið.

En eitt af nöfnunum sem síðar yrði tengt Gilgo Beach hafði aldrei glatast.

Lögreglan hafði vitað hver hún var frá upphafi.

Hún hafði fundist látin við veg á Long Island árið 1993.

Hún hét Sandra Costilla.

Í mörg ár virtist morðið á henni vera annað mál.

Annar staður.

Annar tími.

Engin augljós tenging við fjórar konur sem áttu eftir að finnast við Ocean Parkway sautján árum síðar.

En árið 2024 myndi nafn hennar birtast aftur.

Og þá varð ljóst að sagan sem lögreglan hélt að hefði byrjað við Gilgo Beach náði miklu lengra aftur en nokkurn hafði grunað.

Aftur til ársins 1993.

Sautján árum áður en Blue gekk inn í kjarrið við Ocean Parkway fannst ung kona við annan veg á Long Island.

Enginn talaði þá um Gilgo Beach.

Enginn vissi hver Melissa Barthelemy var.

Maureen Brainard-Barnes var enn barn.

Megan Waterman og Amber Lynn Costello sömuleiðis.

Og nafnið Rex Heuermann hafði enga merkingu fyrir lögregluna sem kom á vettvang.

Konan hét Sandra Costilla.

Hún var 28 ára.

Og hún hafði verið myrt.

Lík Sandru fannst í skóglendi skammt frá Fish Cove Road í North Sea, litlu samfélagi í Southampton á austanverðu Long Island.

Hún hafði verið skilin eftir utandyra.

Föt hennar höfðu verið færð úr skorðum.

Áverkar bentu til mikils ofbeldis.

Rannsóknarmenn töldu að hún hefði verið myrt skömmu áður en hún fannst.

Sandra hafði verið kyrkt.

Morðið virtist ekki tengjast neinu því sem síðar myndi finnast meðfram Ocean Parkway.

Staðurinn var annar.

Aðferðin gaf lögreglu enga augljósa leið að framtíðarmálunum.

Og árið var 1993.

Gilgo Four myndu ekki finnast fyrr en sautján árum síðar.

Sandra hafði flutt til Bandaríkjanna frá Trinidad og Tobago.

Hún hafði búið á New York-svæðinu og unnið við kynlífsþjónustu.

Hún átti ungan son.

Þegar hún var myrt var hann aðeins um fimm ára gamall.

Það er auðvelt að skrifa slíkt sem eina línu í morðmáli.

Fórnarlambið skildi eftir sig son.

En fyrir barnið er morð ekki lína í lögregluskýrslu.

Það er fjarvera sem heldur áfram.

Afmæli.

Jól.

Skóladagar.

Fullorðinsár.

Spurningar sem fá ekkert svar.

Og í tilfelli Sandru myndi biðin eftir því svari standa í meira en þrjá áratugi.

Lögreglan rannsakaði morðið.

Árin liðu.

Enginn var ákærður.

En mál Sandru gleymdist ekki alveg.

Síðar beindist athygli að öðrum manni á Long Island.

John Bittrolff.

Bittrolff var smiður frá Manorville sem var síðar sakfelldur fyrir morðin á tveimur öðrum konum, Ritu Tangredi og Colleen McNamee.

Báðar höfðu verið kyrktar.

Báðar höfðu unnið við kynlífsþjónustu.

Og ákveðin líkindi voru talin vera milli morðanna á þeim og dauða Sandru Costilla.

Í mörg ár lá því grunur yfir Bittrolff.

En grunur er ekki sönnun.

Hann var aldrei ákærður fyrir morðið á Sandru.

Málið var áfram óleyst.

Svo kom desember 2010.

Melissa.

Maureen.

Megan.

Amber.

Svo 2011.

Jessica.

Valerie.

Karen.

Fleiri líkamsleifar.

Fleiri gömul mál.

Kortið yfir Long Island fylltist af punktum.

En Sandra Costilla var enn ekki hluti af Gilgo-sögunni.

Hún hafði fundist annars staðar.

Hún hafði verið myrt löngu fyrr.

Og rannsóknin hafði þegar haft annan mögulegan grunaðan.

Það voru litlar ástæður fyrir almenning til að tengja hana við konurnar við Ocean Parkway.

Það myndi breytast.

En ekki fyrr en mörgum árum síðar.

Eftir handtöku Rex Heuermanns árið 2023 fóru rannsóknarmenn aftur yfir gömul óleyst morð.

Ekki aðeins þau sem höfðu þegar verið tengd Gilgo Beach.

Þeir skoðuðu mál frá öðrum stöðum.

Önnur ár.

Önnur fórnarlömb.

Morð sem höfðu legið í kössum og gagnagrunnum í áratugi.

Sandra var ein þeirra.

Og nú höfðu rannsóknarmenn verkfæri sem lögreglan árið 1993 hafði ekki haft.

DNA-tækni hafði tekið stökkbreytingum.

Gömul lífsýni sem áður höfðu gefið litlar upplýsingar gátu nú skilað miklu meira.

Hár án hárrótar — sönnunargögn sem á árum áður gátu haft takmarkað gildi — gátu með nýrri tækni varðveitt erfðafræðilegar upplýsingar sem rannsóknarmenn gátu borið saman við ákveðna einstaklinga.

Í máli Sandru hafði eitt slíkt hár varðveist.

Rúm þrjátíu ár voru liðin frá morðinu.

En sönnunargagnið hafði beðið.

Í júní 2024 gekk saksóknari fram fyrir dómara í Suffolk County með nýja ákæru á hendur Rex Heuermann.

Hann var þegar ákærður fyrir morðin á konum sem tengdust Gilgo-rannsókninni.

Nú bættust tvö nöfn við.

Jessica Taylor.

Og Sandra Costilla.

Tímalína málsins breyttist á einu augnabliki.

Ef ákæran var rétt hafði morðmaðurinn sem lögreglan tengdi við Gilgo Four ekki byrjað að drepa árið 2007.

Ekki árið 2003.

Ekki einu sinni árið 2000.

Hann hafði verið að minnsta kosti kominn á kreik árið 1993.

Sautján árum áður en líkamsleifar Melissu Barthelemy fundust við Ocean Parkway.

Saksóknarar sögðu erfðafræðileg gögn tengja Heuermann við hár sem hafði fundist við lík Sandru.

En það var ekki eina ástæðan fyrir því að rannsóknarmenn töldu málið mikilvægt.

Við rannsókn á stafrænum gögnum úr fórum Heuermanns höfðu þeir fundið skjal.

Ekki dagbók.

Ekki játningu.

Heldur eins konar vinnuskjal.

Minnispunkta.

Skipulag.

Atriði sem ætti að muna.

Mistök sem ætti að forðast.

Skjalið hafði verið búið til mörgum árum eftir morðið á Sandru, en saksóknarar töldu að það sýndi hvernig Heuermann hugsaði um undirbúning, framkvæmd og hvernig ætti að forðast að skilja eftir sönnunargögn.

Við komum aftur að því skjali síðar.

Vegna þess að það á eftir að breyta því hvernig við horfum á morðin.

En árið 2024 hafði það þegar gert eitt:

Það hjálpaði rannsóknarmönnum að líta aftur á gömul mál með nýjum augum.

Sandra Costilla hafði legið í skóglendi við Fish Cove Road árið 1993.

Jessica Taylor hafði fundist í Manorville árið 2003.

Gilgo Four höfðu horfið á árunum 2007 til 2010.

Í fyrstu virtust þetta vera ólík mál.

Mismunandi ár.

Mismunandi staðir.

Mismunandi leiðir til að losa sig við líkamsleifar.

En þrjátíu árum síðar var sama nafn farið að birtast í þeim öllum.

Rex Heuermann.

Á þeim tíma neitaði hann sök.

Málið stefndi í réttarhöld.

Saksóknarar þurftu enn að sanna mál sitt fyrir dómi.

Það myndi þó aldrei gerast með þeim hætti sem búist var við.

Í apríl 2026 játaði Heuermann morðið á Sandru Costilla ásamt sex öðrum morðum og viðurkenndi einnig að hafa myrt Karen Vergata. Þar með var það sem hafði verið ákæra árið 2024 orðið játning morðingjans sjálfs: morðahrinan sem nú var tengd honum náði frá 1993 til 2010.

Sautján ár.

En þessi sautján ár fela annað mynstur.

Morðin gerðust ekki með reglulegu millibili.

Á milli þeirra voru mánuðir og stundum ár þar sem ekkert morð sem nú er staðfest að Heuermann framdi er þekkt.

Það vekur spurningar sem rannsóknarmenn þurftu síðar að reyna að svara.

Hvað réð tímasetningunni?

Hvað þurfti hann til að geta framið morð án þess að vekja grun?

Hvar var fjölskyldan hans?

Og hvenær var hann einn?

Þegar ferðagögn, símar og dagsetningar voru síðar lögð saman birtist mynstur.

Ekki fyrir öll morðin.

En fyrir mörg þeirra.

Árið 2003 var fjölskylda hans í Vermont.

Árið 2007 var hún að heiman.

Sumarið 2009 fór eiginkona hans, Ása, til Íslands.

Tveimur dögum síðar var Melissa Barthelemy myrt.

Árið 2010 fylgdu fleiri ferðir.

Og fleiri morð.

Það var ekki enn sönnun fyrir því að Heuermann hefði skipulagt morðin sérstaklega út frá ferðalögum fjölskyldunnar.

En fyrir rannsóknarmenn varð fjarvera hennar mikilvæg.

Hún gaf honum eitthvað sem morðingi sem lifði fjölskyldulífi þurfti.

Tíma einn.

Hann þarf ekki að fela hluti fyrir maka.

Hann þarf ekki að bíða eftir því að börnin sofni.

Og hann þarf ekki að velta því fyrir sér hvort einhver opni dyr sem eiga að vera lokaðar.

Rex Heuermann bjó ekki einn.

Í Massapequa Park bjó hann í litlu húsi með eiginkonu sinni, Ásu Ellerup, og börnum þeirra.

Út á við var þetta heimili.

Fjölskylda.

Venjulegt líf í úthverfi Long Island.

En þegar rannsóknarmenn fóru árum síðar að leggja morðdagsetningar ofan á ferðalög fjölskyldunnar sáu þeir eitthvað sem vakti athygli þeirra.

Aftur og aftur hafði fjölskyldan verið að heiman þegar konur hurfu.

Og Rex Heuermann hafði verið eftir.

Júlí 2003

Sumarið 2003 fór Ása með börnin í frí til Vermont.

Áfangastaðurinn var Smugglers' Notch Resort.

Ferðagögn sem rannsóknarmenn söfnuðu síðar bentu til þess að fjölskyldan hefði verið þar um það bil frá 20. til 27. júlí.

Rex fór ekki með.

Hann varð eftir í New York.

Símtalagögn sýndu samskipti milli heimilisins á Long Island og fjölskyldunnar í Vermont á meðan ferðinni stóð.

Heima var því einn fullorðinn.

Rex Heuermann.

Á sama tíma hvarf Jessica Taylor.

Talið er að hún hafi verið myrt á tímabilinu 21.–26. júlí 2003.

Þann 26. júlí fundust líkamsleifar hennar í Manorville.

Höfuð hennar og hendur höfðu verið fjarlægð.

Átta árum síðar fundust fleiri líkamsleifar hennar við Ocean Parkway.

Á meðan fjölskylda Heuermanns var í sumarfríi í Vermont hafði Jessica Taylor verið myrt á Long Island.

Saksóknarar myndu síðar halda því fram að fjarvera fjölskyldunnar hefði gefið honum óhindraðan tíma til að fremja morðið og losa sig við líkamsleifarnar.

En árið 2003 vissi enginn að þessi tvö dagatöl ættu eftir að liggja hlið við hlið.

Fjölskyldufrí.

Morð.

Júlí 2007

Fjórum árum síðar gerðist eitthvað svipað.

Ása og börnin fóru að heiman í byrjun júlí.

Að þessu sinni var áfangastaðurinn Atlantic City í New Jersey.

Gögn sem rannsóknarmenn rýndu síðar bentu til þess að fjölskyldan hefði farið þangað um 6. júlí og verið að heiman fram undir 20. júlí.

Rex varð fyrst eftir í New York.

Maureen Brainard-Barnes hvarf 9. júlí.

Hún var 25 ára og tveggja barna móðir.

Hún hafði komið til Manhattan frá Connecticut og auglýst kynlífsþjónustu.

Síðan hættu spor hennar.

Fjórum dögum síðar, um 13. júlí, fór Rex til fjölskyldu sinnar.

Maureen var þá þegar horfin.

Líkamsleifar hennar fundust ekki fyrr en í desember 2010 við Ocean Parkway.

En þegar rannsóknarmenn skoðuðu ferðagögnin mörgum árum síðar birtist aftur sama fyrirkomulag.

Fjölskyldan fór.

Rex varð eftir.

Kona hvarf.

Síðan gekk hann aftur inn í fjölskyldulífið.

Ísland, 2009

Svo kom ferð sem síðar varð sérstaklega mikilvæg í rannsókninni.

8. júlí 2009 fór Ása frá Bandaríkjunum.

Hún var á leið til Íslands.

Þetta var ekki óvenjulegt fyrir hana. Ása er fædd á Íslandi og fjölskyldan hafði heimsótt ættingja hennar þar.

Rex varð eftir í New York.

Tveimur dögum síðar, 10. júlí, hvarf Melissa Barthelemy.

Melissa hafði verið í samskiptum við mann sem notaði síma sem ekki var skráður á hans eigið nafn.

Síðar myndu rannsóknarmenn rekja símanotkun, staðsetningargögn og önnur stafræn ummerki og tengja þau við Heuermann.

Melissa sást ekki aftur á lífi.

Síðan byrjaði síminn hennar að hringja.

Ekki í móður hennar.

Ekki í lögregluna.

Heldur til yngri systur hennar, Amöndu.

Maður hringdi ítrekað úr síma Melissu og talaði við hana.

Símtölin voru ógnandi og niðurlægjandi.

Sá sem hringdi virtist vita að Melissa væri dáin.

Á meðan þessu stóð var Ása enn erlendis.

Hún sneri ekki aftur til Bandaríkjanna fyrr en 18. ágúst.

Melissa hafði þá verið horfin í meira en mánuð.

Líkamsleifar hennar myndu liggja faldar við Ocean Parkway þar til Blue fann þær í desember 2010.

Þegar rannsóknarmenn síðar endurgerðu sumarið 2009 varð tímasetningin sláandi.

1. júlí:

Ása fer til Íslands.

1. júlí:

Melissa hverfur.

Næstu vikur:

Símtöl eru hringd í systur hennar.

1. ágúst:

Ása kemur heim.

Þetta sannaði ekki eitt og sér að Rex hefði beðið eftir því að eiginkona hans færi úr landi.

En fyrir saksóknara var ferðin mikilvægur hluti af tímalínunni.

Hann hafði tíma.

Hann hafði næði.

Og húsið var ekki fullt af fjölskyldu.

Júní 2010

Næsta sumar þurfti fjölskyldan ekki að fara til annars lands.

Nokkrir dagar dugðu.

Gögn úr farsíma Ásu bentu til þess að hún hefði farið frá New York til Maryland 4. júní 2010.

Hún sneri aftur 8. júní.

Á milli þessara tveggja dagsetninga hvarf Megan Waterman.

Megan var 22 ára.

Hún dvaldi á Holiday Inn Express í Hauppauge á Long Island.

Snemma morguns 6. júní yfirgaf hún hótelið.

Hún sást á öryggismyndavél ganga út.

Síðan hvarf hún.

Ása var í Maryland.

Rex var á Long Island.

Lík Meganar fannst sex mánuðum síðar við Ocean Parkway.

En aftur þurfti að bíða í mörg ár áður en ferðadagatal einnar fjölskyldu og síðustu klukkustundir ungrar konu voru sett á sömu blaðsíðu.

Ágúst 2010

Sama sumar gerðist það aftur.

Gögn bentu til þess að Ása hefði farið frá New York til New Jersey 28. ágúst.

Hún kom aftur 5. september.

Á meðan hún var í burtu fékk Amber Lynn Costello viðskiptavin.

Maðurinn hafði samband við hana og bauð óvenjulega háa greiðslu.

Kvöldið 2. september 2010 fór Amber út frá heimili sínu í West Babylon.

Hún skildi eftir farsímann sinn.

Hún skildi eftir veskið.

Hún ætlaði ekki að vera lengi.

Hún kom aldrei aftur.

Vitni mundi síðar eftir stórvöxnum hvítum manni með dökkt, þykkt hár og gamaldags gleraugu.

Og bíl.

Chevrolet Avalanche.

Ása var enn í New Jersey.

Þremur dögum eftir að Amber hvarf sneri hún heim.

Þegar dagsetningarnar eru settar saman verður mynstrið erfitt að hunsa.

2003.

Fjölskyldan í Vermont.

Jessica Taylor myrt.

2007.

Fjölskyldan í Atlantic City.

Maureen Brainard-Barnes hverfur.

2009.

Ása á Íslandi.

Melissa Barthelemy hverfur tveimur dögum síðar.

2010.

Ása í Maryland.

Megan Waterman hverfur.

Nokkrum mánuðum síðar:

Ása í New Jersey.

Amber Costello hverfur.

Saksóknarar lýstu þessu síðar sem tímabilum þar sem Heuermann hefði haft óhindrað tækifæri til að fremja morðin.

En það er mikilvægt að ganga ekki lengra en gögnin leyfa.

Engin þessara ferða sýnir að Ása hafi vitað hvað eiginmaður hennar gerði.

Hún hefur ekki verið ákærð fyrir aðild að morðunum.

Þvert á móti byggði mál saksóknara meðal annars á því að hún og börnin voru ekki á staðnum þegar mörg morðanna voru framin.

Og tímasetningarnar einar segja okkur heldur ekki hvort Heuermann hafi vísvitandi valið fórnarlömb út frá ferðaplönum fjölskyldunnar.

Þær sýna tækifæri.

Það var verkefni rannsóknarmanna að finna sönnunargögnin.

En þegar fjölskyldan kom heim þurfti heimilið aftur að líta út eins og heimili.

Föt.

Skór.

Baðherbergi.

Bíll.

Teppi.

Límband.

Hlutir sem fólk notar án þess að hugsa um þá.

Árum síðar myndu örsmá ummerki úr þessu hversdagslega umhverfi birtast á stöðum þar sem þau áttu ekki að vera.

Hár.

Hár sem rannsóknarmenn tengdu við Ásu.

Og í einu tilviki við dóttur þeirra.

Það þýddi ekki að þær hefðu verið á vettvangi.

Saksóknarar töldu þvert á móti að hárin hefðu borist óbeint frá heimilinu — með fötum, efnum eða öðrum hlutum sem Rex hafði aðgang að.

Fjölskyldan hafði verið í burtu.

En örsmá ummerki frá heimilinu gátu samt ferðast með honum.

Það var eins og húsið sjálft hefði skilið eftir fingrafar.

Þegar lögreglan fann Gilgo Four árið 2010 hafði hún ekkert af þessu fyrir framan sig.

Enga ferðatímalínu.

Enga heildarmynd af símunum.

Enga erfðafræðilega tengingu við fjölskylduna í Massapequa Park.

Engan Rex Heuermann.

Aðeins fjórar látnar konur við veg.

Á næstu árum myndi rannsóknin dragast áfram án handtöku.

Fjölskyldurnar biðu.

Fleiri líkamsleifar fundust.

Ábendingar komu og fóru.

Og á meðan bjó maðurinn sem síðar játaði átta morð áfram í sama húsinu á Long Island.

En vandamálið var ekki aðeins að lögreglan vissi ekki hver hann var.

Rannsóknin sjálf var að fara inn í tímabil sem síðar yrði harðlega gagnrýnt.

Og maðurinn sem stýrði lögreglunni í Suffolk County átti brátt eftir að verða hluti af sögunni.

Hann hét James Burke.

Fjórar konur höfðu fundist við sama veg.

Nokkrum mánuðum síðar fundust fleiri líkamsleifar.

Gömul morðmál tengdust nýjum fundarstöðum.

Fjölmiðlar flykktust að.

Almenningur fylgdist með.

Fjölskyldur vildu svör.

Það virtist óhugsandi að mál af þessari stærðargráðu gæti einfaldlega staðið í stað.

En það gerðist.

Árin liðu.

Og enginn morðingi var handtekinn.

Vandamálið var ekki skortur á upplýsingum.

Það var næstum hið gagnstæða.

Lögreglan hafði gríðarlegt magn þeirra.

Símtöl.

Ábendingar.

Farsímagögn.

Vitnisburði.

Gömul mál.

Óþekkt fórnarlömb.

Líkamsleifar sem höfðu fundist á mismunandi stöðum með margra ára millibili.

Konur sem höfðu notað fleiri en eitt nafn.

Símanúmer sem höfðu verið virk stuttan tíma.

Fólk sem hafði komið og farið úr lífi fórnarlambanna.

Og yfir þessu öllu hékk grundvallarspurning sem enginn gat svarað með vissu:

Var lögreglan að leita að einum morðingja?

Eða fleiri?

Gilgo Four virtust hafa ýmislegt sameiginlegt.

Allar voru ungar konur.

Allar höfðu unnið við kynlífsþjónustu.

Allar höfðu auglýst þjónustu sína á netinu.

Allar höfðu horfið á tiltölulega stuttu tímabili.

Og líkamsleifar þeirra höfðu verið faldar meðfram sama stutta hluta Ocean Parkway.

Það benti sterklega til tengsla.

En þegar leitarsvæðið stækkaði varð myndin flóknari.

Jessica Taylor hafði verið sundurlimuð.

Valerie Mack hafði verið sundurlimuð.

Hlutar líkama þeirra höfðu fundist í Manorville og aðrir hlutar nær Ocean Parkway.

Karen Vergata hafði einnig verið sundurlimuð.

Peaches og barn hennar mynduðu annað ráðgátubrot.

Svo var óþekkti einstaklingurinn sem lengi var kallaður Asian Male.

Og Shannan Gilbert hafði horfið við allt aðrar aðstæður.

Það var freistandi að teikna einn stóran hring utan um allt.

En rannsóknarlögregla getur ekki byggt mál á því að eitthvað líti út fyrir að tengjast.

Hún þarf að sýna hvernig.

Svo voru það símtölin.

Eftir að Melissa Barthelemy hvarf hafði maður notað síma hennar til að hringja í systur hennar.

Símtölin voru stutt.

Sá sem hringdi var varkár.

Hann virtist færa sig milli staða.

Á þeim tíma gátu farsímagögn þrengt leitarsvæði, en þau settu ekki sjálfkrafa nafn við manninn sem hélt á símanum.

Það sama gilti um svokallaða burner-síma.

Sími keyptur án þess að vera skráður á raunverulegan notanda gat skilið eftir stafrænt spor án þess að segja rannsóknarmönnum strax hver gekk með hann í vasanum.

Það sem síðar yrði eitt sterkasta vopnið gegn Rex Heuermann var því þegar til staðar í einhverri mynd.

Gögnin.

En tengingin við manninn vantaði.

Og svo var bíllinn.

Í Amber Costello-málinu hafði vitni lýst stórvöxnum manni.

Dökkt, þykkt hár.

Gamaldags gleraugu.

Og Chevrolet Avalanche.

Slík vísbending hljómar eftir á eins og eitthvað sem ætti að hafa leitt beint að dyrum morðingjans.

En árið 2010 var þetta ekki skráningarnúmer.

Ekki VIN-númer.

Ekki nafn.

Chevrolet hafði framleitt tugþúsundir Avalanche-bíla.

Vitnisburður gat líka verið ónákvæmur.

Litur gat verið rangur í minni fólks.

Árgerð gat verið röng.

Og án annarra gagna var stór pallbíll enn bara einn af mörgum bílum á Long Island.

Vísbendingin fór inn í málið.

En hún leiddi ekki þá að Rex Heuermann.

Ekki enn.

Á meðan biðu fjölskyldurnar.

Þær höfðu þegar þurft að lifa með því að einhver sem þeim þótti vænt um væri horfinn.

Nú þurftu þær að lifa með öðru.

Vitneskjunni um að lík hennar hefði fundist.

En morðinginn gengi enn laus.

Fjölskyldur fórnarlambanna héldu nöfnum þeirra á lofti.

Þær töluðu við fjölmiðla.

Þær þrýstu á um svör.

Þær spurðu hvers vegna rannsóknin gengi ekki hraðar.

Og í kringum málið óx tortryggni.

Árið 2011 var Suffolk County Police Department ein stærsta lögregludeild Bandaríkjanna utan stórborganna.

Gilgo-málið kallaði hins vegar á meira en venjulega morðrannsókn.

Fórnarlömbin tengdust fleiri lögregluumdæmum.

Líkamsleifar höfðu fundist á stöðum sem lágu langt frá hver öðrum.

Farsímar og internetið fóru yfir lögsögumörk.

Gömul mál þurfti að bera saman við ný.

FBI hafði tæknilega getu og gagnagrunna sem gátu verið verðmætir í rannsókn af þessari stærðargráðu.

Samvinna skipti máli.

Og einmitt þar átti síðar eftir að skapast umdeilt vandamál.

Í janúar 2012 tók James Burke við sem lögreglustjóri Suffolk County.

Hann var ekki óreyndur lögreglumaður.

Burke hafði starfað lengi innan lögreglunnar og hafði öfluga bakhjarla í stjórnkerfi sýslunnar.

Hann tók nú við deild sem bar ábyrgð á einu umtalaðasta óleysta morðmáli í Bandaríkjunum.

Á sama tíma var samband deildarinnar við FBI að breytast.

Burke hefur síðar verið harðlega gagnrýndur fyrir að takmarka samstarf Suffolk-lögreglunnar við alríkislögregluna í Gilgo-rannsókninni.

Það er mikilvægt að fara varlega með hvað það þýðir.

Við vitum að Burke framdi síðar alvarlega glæpi í embætti.

Við vitum að hann beitti valdi sínu til að hylma yfir eigin brot.

Við vitum að hann tók þátt í umfangsmikilli tilraun til að hindra alríkisrannsókn FBI á sjálfum sér.

Það er staðfest í alríkisdómi.

En það er annað en að segja að sannað hafi verið að Burke hafi hindrað FBI í Gilgo-málinu til þess að fela eigin glæpi.

Sú tenging hefur verið rædd og gagnrýnd opinberlega.

Hún er ekki það sama og dómsstaðreynd.

Og í þessari sögu skiptir sá munur máli.

Það sem er hins vegar óumdeilanlegt er að eitthvað mjög alvarlegt gerðist innan Suffolk County Police Department meðan Gilgo-rannsóknin var enn óleyst.

Í desember 2012 var ungur maður að nafni Christopher Loeb handtekinn.

Hann hafði brotist inn í bíla.

Einn þeirra var lögreglubifreið.

Bíllinn tilheyrði James Burke.

Loeb stal munum úr honum.

Það sem gerðist næst átti eftir að afhjúpa allt annan glæp.

Ekki í kjarrinu við Ocean Parkway.

Heldur inni á lögreglustöð.

Burke fór sjálfur þangað sem Loeb var í haldi.

Loeb var handjárnaður og festur við gólf.

Og lögreglustjórinn réðst á hann.

Síðan hófst yfirhylming.

Á meðan var morðinginn sem lögreglan leitaði að enn ófundinn.

2012 leið.

Engin handtaka í Gilgo-málinu.

Enginn ákærður fyrir morðin á Melissu, Maureen, Megan eða Amber.

Enginn Rex Heuermann.

En annars staðar innan sama lögreglu- og dómskerfis var barátta í gangi um það hvort FBI fengi að komast að sannleikanum um lögreglustjórann sjálfan.

Burke og aðrir þrýstu á lögreglumenn sem höfðu orðið vitni að árásinni á Loeb að þegja eða styðja ranga frásögn.

FBI og alríkissaksóknarar hófu rannsókn árið 2013.

Hótanir og þrýstingur urðu til þess að vitni neituðu að vinna með rannsókninni.

Fyrri alríkisrannsóknin var að lokum stöðvuð í desember 2013.

Síðar var hún opnuð aftur.

Þegar málið kom loks fyrir dóm varð niðurstaðan skýr:

æðstu menn í löggæslu Suffolk County höfðu notað vald sitt til að reyna að hindra alríkislögregluna í að komast að sannleikanum um einn þeirra.

Árið 2015 var Burke handtekinn.

Í febrúar 2016 játaði hann að hafa brotið gegn borgaralegum réttindum Loebs og tekið þátt í samsæri til að hindra framgang réttvísinnar.

Hann viðurkenndi að hafa ráðist á handjárnaðan mann og síðan tekið þátt í umfangsmikilli yfirhylmingu sem stóð árum saman.

Hann var dæmdur í 46 mánaða fangelsi.

En málið stöðvaðist ekki hjá Burke.

Rannsókn alríkisyfirvalda náði lengra inn í valdakerfi Suffolk County.

Hún myndi að lokum ná til héraðssaksóknarans Thomas Spota og Christopher McPartland, yfirmanns rannsóknardeildar embættisins.

Báðir voru síðar sakfelldir fyrir þátt sinn í að hindra rannsóknina á árás Burke.

Þetta var ekki lengur saga um einn lögreglustjóra sem missti stjórn á skapi sínu.

Þetta var saga um vald.

Tryggð.

Ótta.

Og stofnanir sem gátu verið notaðar til að vernda manninn á toppnum.

Á sama tíma lágu Gilgo-möppurnar áfram hjá lögreglunni.

Í þeim var gömul vísbending um bíl.

Chevrolet Avalanche.

Þar voru farsímagögn.

Vitnisburðir.

DNA.

Hár.

Gömul morð.

Þúsundir blaðsíðna.

Og einhvers staðar innan þessa gagnamagns var leið sem átti eftir að enda við lítið hús í Massapequa Park.

En það myndi taka meira en áratug frá fundi Gilgo Four þar til nýr hópur rannsóknarmanna setti gömlu vísbendingarnar saman á annan hátt.

Árið 2022 stofnuðu Suffolk County-lögreglan og héraðssaksóknaraembættið sérstakan starfshóp til að taka málið föstum tökum á ný.

Þá fór eitthvað loksins að gerast.

En áður en við komum þangað þurfum við að skilja manninn sem hafði setið í stóli lögreglustjórans á árum þegar rannsóknin stóð í stað.

Vegna þess að sagan um James Burke verður verri.

Miklu verri.

Hann hafði byrjað feril sinn hjá New York Police Department árið 1985 og flutt sig yfir til Suffolk County ári síðar.

Þar vann hann sig upp.

Eftirlit.

Rannsóknir.

Skipulögð glæpastarfsemi.

Stjórnunarstöður.

Frá árinu 2006 hafði hann starfað sem aðalrannsóknarmaður héraðssaksóknara Suffolk County.

Og nú var hann orðinn Chief of Department — æðsti einkennisklæddi yfirmaður einnar stærstu lögregludeildar Bandaríkjanna utan stórborganna.

Á skrifborði deildarinnar lá eitt stærsta óleysta morðmál landsins.

Gilgo Beach.

Tíu sett af líkamsleifum höfðu fundist í tengslum við leitina meðfram Ocean Parkway og nærliggjandi svæðum.

Fjölskyldur biðu eftir svörum.

Fjölmiðlar fylgdust með.

FBI hafði komið að rannsókninni.

Og maðurinn sem nú fékk gríðarlegt vald yfir lögreglunni hafði sjálfur fortíð sem síðar átti eftir að varpa löngum skugga yfir málið.

Burke var ekki bara lögreglustjóri.

Hann var hluti af valdakerfi.

Mikilvægasti maðurinn í því kerfi var Thomas Spota, héraðssaksóknari Suffolk County.

Samband þeirra náði langt aftur.

Burke hafði starfað sem aðalrannsóknarmaður hjá embætti Spota áður en hann varð lögreglustjóri.

Síðar myndu alríkissaksóknarar lýsa Spota sem langtíma leiðbeinanda Burke og segja að samband þeirra hefði staðið í áratugi.

Þetta var mikilvægt.

Lögreglan rannsakar.

Saksóknari ákærir.

Kerfið á að innihalda aðskilin hlutverk og innbyggt aðhald.

En þegar mennirnir á toppnum eru nánir bandamenn getur vald orðið þétt.

Og í Suffolk County varð það síðar meira en fræðileg hætta.

Burke var einnig maður sem vakti sterkar tilfinningar meðal þeirra sem unnu með honum.

Sumir lýstu honum sem hæfum og úrræðagóðum.

Aðrir lýstu stjórnunarstíl sem byggðist á ótta og hollustu.

Blaðamaðurinn Gus Garcia-Roberts, sem rannsakaði feril Burke árum saman, lýsti honum síðar sem einstaklega valdamiklum lögreglustjóra — manni sem gat verið heillandi en einnig ógnandi og harðneskjulegur.

Slíkar lýsingar einar sanna auðvitað ekkert um glæpi.

En síðar kom í ljós að ótti innan kerfisins var ekki aðeins orðspor.

Þegar FBI fór að rannsaka Burke sögðu vitni að þau hefðu óttast hefnd gegn sér og fjölskyldum sínum ef þau töluðu.

Alríkisdómstóll komst síðar að þeirri niðurstöðu að vald og áhrif æðstu embættismanna Suffolk County hefðu verið notuð til að hræða fólk frá samstarfi við alríkisyfirvöld.

Það var enn ókomið árið 2012.

En kerfið sem gerði það mögulegt var þegar til staðar.

Og Burke hafði þegar átt í vandræðum áður en hann varð lögreglustjóri.

Á tíunda áratugnum hafði innri rannsókn Suffolk-lögreglunnar skoðað framkomu hans í tengslum við konu sem tengdist vændi og fíkniefnum.

Málið hafði ekki stöðvað feril hans.

Burke hélt áfram að hækka í tign.

Árið 2012 náði hann toppnum.

Eftir á að hyggja varð spurningin óhjákvæmileg:

Hvernig hafði hann komist þangað?

En þegar Burke tók við var önnur spurning miklu brýnni fyrir fjölskyldur fórnarlambanna:

Hvað ætlaði hann að gera við Gilgo Beach?

Rannsóknin hafði þegar gengið í gegnum breytingar.

Dominick Varrone, rannsóknarlögreglumaður sem hafði stýrt hluta Gilgo-rannsóknarinnar, sagði síðar að eftir stjórnarskiptin árið 2012 hefði hann verið látinn hætta og honum ekki verið heimilt að miðla þekkingu sinni um raðmorðingjann til nýju rannsóknarmannanna.

Varrone sagði sjálfur að þetta hefði skaðað rannsóknina og trúverðugleika hennar.

Ný stjórn tók við.

James Burke var í miðju hennar.

Og eitt umdeildasta atriðið varð samband Suffolk-lögreglunnar við FBI.

FBI hafði auðlindir sem staðbundin lögregludeild hafði ekki í sama mæli.

Sérfræðinga í atferlisgreiningu.

Gagnagrunna.

Tæknilega greiningu.

Reynslu af rannsóknum sem fóru yfir mörk lögsagna.

Í máli þar sem fórnarlömb höfðu komið frá mismunandi stöðum, símar höfðu ferðast milli svæða og líkamsleifar fundist á víð og dreif um Long Island var slík aðstoð augljóslega verðmæt.

Samt dró úr samstarfinu.

Burke hefur síðan verið gagnrýndur fyrir að halda FBI frá eða takmarka þátttöku alríkislögreglunnar í Gilgo-rannsókninni. AP hefur lýst því að hann hafi verið gagnrýndur fyrir að hindra rannsóknina með því að loka á samstarf við FBI.

Það varð síðar eitt umdeildasta atriðið í allri sögu málsins.

Vegna þess að nokkrum mánuðum eftir að Burke tók við gerðist eitthvað sem gaf honum mjög persónulega ástæðu til að óttast rannsókn FBI.

En við verðum að halda tveimur hlutum aðskildum.

Það er staðfest að Burke takmarkaði samstarf við FBI í Gilgo-rannsókninni.

Það er einnig staðfest að Burke reyndi síðar að hindra FBI í rannsókn á eigin glæpum.

En það hefur ekki verið sannað fyrir dómi að hann hafi haldið FBI frá Gilgo-rannsókninni vegna þess að hann óttaðist að alríkislögreglan myndi uppgötva glæpi hans.

Tímalínan gerir spurninguna óhjákvæmilega.

Hún gerir svarið ekki sjálfkrafa að staðreynd.

Á meðan hélt Gilgo-málið áfram að kólna.

Fjölskyldurnar biðu.

Ábendingar söfnuðust upp.

Vitni gleymdu smáatriðum.

Símanúmer hurfu úr notkun.

Bílar voru seldir.

Fólk flutti.

Sönnunargögn eldast ekki öll á sama hátt.

DNA getur beðið í áratugi.

Mannlegt minni gerir það ekki.

Og morðingi sem veit að lögreglan hefur ekki fundið hann fær eitthvað sem rannsóknarmenn geta aldrei fengið til baka.

Tíma.

Það er freistandi að horfa aftur á þessi ár með þeirri vitneskju sem við höfum nú.

Rex Heuermann bjó í Massapequa Park.

Hann fór til vinnu á Manhattan.

Chevrolet Avalanche hafði verið tengdur við vitnislýsingu í máli Amber Costello.

Símar höfðu skilið eftir stafrænar slóðir.

Hár höfðu varðveist.

Og Heuermann hélt áfram lífi sínu.

Þá virðist spurningin einföld:

Hvernig fann lögreglan hann ekki?

En rannsóknir virka ekki afturábak.

Árið 2012 stóð nafnið Rex Heuermann ekki með rauðum stöfum efst á töflu.

Það þurfti fyrst að finna tenginguna sem gerði kleift að leggja allar hinar vísbendingarnar að honum.

Sú tenging átti eftir að koma.

En ekki undir stjórn James Burke.

Í desember 2012 var Burke búinn að vera lögreglustjóri í tæpt ár.

Gilgo-málið var enn óleyst.

Svo fékk hann símtal.

Brotist hafði verið inn í lögreglubíl hans.

Ýmsu hafði verið stolið.

Meðal þess var byssubelti hans og skotfæri.

En einnig taska.

Og innihald þeirrar tösku varð að einhverju sem Burke virtist staðráðinn í að halda undir sinni stjórn.

Maðurinn sem lögreglan grunaði um innbrotið hét Christopher Loeb.

Hann var handtekinn 14. desember 2012.

Lögreglan fann stolið dót á heimili hans.

Burke fór sjálfur á staðinn.

Síðan fór hann á lögreglustöðina þar sem Loeb var í haldi.

Lögreglustjóri með eitt stærsta óleysta morðmál Bandaríkjanna á sínu borði var nú persónulega á leið til handtekins manns sem hafði brotist inn í bílinn hans.

Það sem gerðist inni á stöðinni átti eftir að eyðileggja feril Burke.

Það átti eftir að senda hann í alríkisfangelsi.

Það átti eftir að fella héraðssaksóknara Suffolk County.

Og það átti eftir að sýna nákvæmlega hversu langt mennirnir á toppnum voru tilbúnir að ganga til að verja einn af sínum.

Allt byrjaði með því sem var inni í bílnum.

Og töskunni sem Christopher Loeb stal.

Ekki morð.

Ekki stórfelld spillingarrannsókn.

Ekki mál fyrir FBI.

Bara stolið dót úr lögreglubifreið.

En bíllinn tilheyrði röngum manni.

James Burke.

Og þjófurinn hafði tekið ranga tösku.

Þann 14. desember 2012 handtóku lögreglumenn og starfsmenn skilorðseftirlits Christopher Loeb á heimili móður hans í Smithtown á Long Island.

Loeb var á skilorði og hafði brotist inn í fjölda bíla.

Við leit á heimilinu fann lögreglan mikið magn af stolnum munum úr meira en tug ökutækja.

Einn þeirra var lögreglubíll James Burke.

Úr bílnum hafði Loeb meðal annars tekið byssubelti lögreglustjórans og skotfæri.

Það eitt og sér var alvarlegt.

En hann hafði einnig tekið vindla, vindlakassa og tösku sem tilheyrði Burke.

Síðar, þegar málið gegn æðstu embættismönnum Suffolk County kom fyrir alríkisdóm, var innihaldi töskunnar lýst nánar.

Þar voru meðal annars vindlar, kynlífsleikföng, klámmyndband og Viagra.

Þetta voru persónulegir hlutir lögreglustjórans.

Og nú voru þeir í höndum lögreglu sem sönnunargögn í máli gegn Christopher Loeb.

Burke beið ekki eftir að rannsóknarmenn kláruðu vinnuna.

Hann fór sjálfur á heimili Loebs meðan leit stóð enn yfir.

Honum var leyft að fara inn.

Og honum var leyft að taka töskuna sína og aðra muni úr húsinu.

Síðan ók lögreglustjórinn að Fourth Precinct lögreglustöðinni.

Þangað hafði Christopher Loeb verið fluttur.

Burke var æðsti einkennisklæddi lögreglumaður Suffolk County.

Loeb var fangi.

Valdajafnvægið gat varla verið skýrara.

Inni í yfirheyrsluherbergi var Loeb handjárnaður.

Hann var einnig festur með keðju við járnfestingu í gólfinu.

Hann gat ekki farið neitt.

Burke gekk inn.

Síðan réðst hann á hann.

Hann sló Loeb.

Hann sparkaði í hann.

Höggin lentu meðal annars á höfði hans og líkama.

Þetta var ekki síðar ásökun sem Burke hélt áfram að neita.

Árið 2016 játaði hann verknaðinn fyrir alríkisdómstóli.

Lögreglustjórinn hafði persónulega ráðist á handjárnaðan fanga.

En samkvæmt frásögnum sem síðar komu fram fyrir dómi var þetta ekki aðeins reiði vegna stolinna skotfæra.

Loeb vissi hvað hann hafði fundið í bílnum.

Hann vissi hvað hafði verið í töskunni.

Og samkvæmt vitnisburði og dómsgögnum varð innihald hennar hluti af því sem gerði atvikið sérstaklega viðkvæmt fyrir Burke.

Burke hafði byggt feril sinn innan löggæslunnar.

Hann var yfirmaður þúsunda starfsmanna.

Hann hafði náið samband við héraðssaksóknarann.

Hann stjórnaði deild sem rannsakaði Gilgo Beach.

Og nú sat maður handjárnaður fyrir framan hann sem hafði komist inn í lögreglubíl hans og tekið mjög persónulega muni.

Burke svaraði ekki eins og lögreglustjóri sem vildi tryggja að málið færi eftir réttum ferlum.

Hann svaraði sjálfur.

Með ofbeldi.

En jafnvel þá hefði sagan getað endað tiltölulega einfaldlega.

Lögreglustjóri hafði framið glæp.

Vitni höfðu séð hvað gerðist.

Málið hefði getað verið rannsakað.

Burke hefði getað verið ákærður.

Kerfið hefði getað gert það sem það átti að gera.

Það gerðist ekki.

Því inni á stöðinni voru aðrir lögreglumenn.

Þeir höfðu séð lögreglustjórann ráðast á fanga.

Og nú var vandamál Burke ekki lengur Christopher Loeb.

Það voru vitnin.

Burke þurfti þögn.

Og hann hafði eitthvað sem flestir sakborningar hafa ekki.

Vald yfir fólkinu sem hafði séð glæpinn.

Sumir mannanna sem voru viðstaddir tilheyrðu Criminal Intelligence Unit — sérsveit innan lögreglunnar sem Burke hafði náin tengsl við.

Burke kallaði þá menn sína stundum „Palace Guards“.

Síðar sagði James Hickey, yfirmaður sveitarinnar, fyrir dómi að þrír rannsóknarlögreglumenn úr einingunni hefðu tekið þátt með Burke í árásinni.

Hickey bar einnig vitni um að Burke hefði síðar hrósað þeim fyrir það sem þeir gerðu.

Þetta var því ekki lengur bara augnablik þar sem einn maður missti stjórn á sér.

Nú voru fleiri inni í leyndarmálinu.

Og Burke var ekki einn á toppnum.

Sama morgun og hann komst að því að brotist hefði verið inn í bíl hans hringdi hann í Christopher McPartland.

McPartland var náinn vinur Burke og yfirmaður rannsóknar- og spillingardeildar héraðssaksóknaraembættisins.

Yfirmaður McPartlands var Thomas Spota.

Gamall leiðbeinandi Burke.

Héraðssaksóknari Suffolk County.

Mennirnir sem áttu að tryggja að lögreglan fylgdi lögum voru því jafnframt mennirnir sem Burke hafði lengi treyst á.

Og mál Christopher Loeb tók fljótlega óvenjulega stefnu.

Government Corruption Bureau — spillingardeild héraðssaksóknaraembættisins — tók að sér mál hans, þótt slík ákæra hefði venjulega ekki átt heima þar.

Alríkissaksóknarar sögðu síðar að tilgangurinn hefði verið að stjórna upplýsingaflæðinu og hylma yfir árás Burke.

Það sem hafði byrjað með stolinni tösku var orðið að einhverju miklu stærra.

Christopher Loeb sagði lögmanni sínum að lögreglustjórinn hefði ráðist á sig.

Upplýsingarnar fóru að berast út.

Og í apríl 2013 hófu bandaríska dómsmálaráðuneytið og FBI alríkisrannsókn á því hvort borgaraleg réttindi Loebs hefðu verið brotin.

Nú var James Burke kominn í nákvæmlega þá stöðu sem valdamiklir menn óttast mest.

Hann stjórnaði ekki rannsókninni.

FBI gerði það.

Og þá hófst baráttan um sannleikann.

Lögreglumenn sem höfðu verið á stöðinni þurftu að ákveða hvort þeir myndu segja alríkisrannsóknarmönnum hvað þeir höfðu séð.

Yfirmenn þeirra þurftu að ákveða hvoru megin þeir stæðu.

Og mennirnir á toppnum þurftu að ákveða hvort þeir myndu vernda stofnunina —

eða James Burke.

Þeir völdu Burke.

Það val átti eftir að standa í mörg ár.

Þrýst var á vitni.

Frásagnir samræmdar.

Lögreglumaður myndi ljúga undir eiði.

Alríkisrannsókn yrði stöðvuð.

Og tveir af valdamestu mönnum réttarkerfis Suffolk County myndu að lokum enda sjálfir í fangelsi.

Á meðan var annað mál enn óleyst.

Við Ocean Parkway höfðu fundist lík ungra kvenna.

Morðingi gekk laus.

FBI hafði boðið fram aðstoð.

Og lögreglustjórinn sem hafði takmarkað samstarf deildarinnar við alríkislögregluna var nú sjálfur að reyna að halda FBI frá sannleikanum um eigin glæp.

Það sannar ekki að þessir tveir þræðir hafi haft sama tilgang.

En þeir gerðust innan sama kerfis.

Á sama tíma.

Undir sama lögreglustjóra.

Og þegar alríkisrannsóknarmenn byrjuðu að toga í þráðinn sem Christopher Loeb hafði óvart fundið í bíl Burke kom í ljós að hann náði miklu lengra en inn á eina lögreglustöð.

Næst þurfti að tryggja að allir þegðu.

Yfirhylmingin tók mörg ár.

Það var hún sem afhjúpaði hversu djúpt vandamálið náði.

Því þegar FBI byrjaði að spyrja hvað hefði gerst inni á Fourth Precinct þurfti ekki lengur aðeins að verja einn lögreglustjóra.

Það þurfti að stjórna lögreglumönnunum sem höfðu séð árásina.

Samræma frásagnir.

Halda vitnum frá alríkisrannsóknarmönnum.

Og tryggja að maðurinn á toppnum héldi stöðu sinni.

Til þess þurfti vald.

James Burke hafði nóg af því.

Og vinir hans líka.

Í miðju kerfisins voru þrír menn.

James Burke, lögreglustjóri Suffolk County.

Thomas Spota, héraðssaksóknari.

Og Christopher McPartland, yfirmaður Government Corruption Bureau hjá embætti Spota.

Þetta voru ekki menn sem stóðu utan réttarkerfisins og reyndu að komast undan því.

Þeir voru réttarkerfið.

Burke stjórnaði lögreglunni.

Spota stjórnaði ákæruvaldinu.

McPartland stýrði deildinni sem átti meðal annars að rannsaka spillingu innan opinbera kerfisins.

Og nú þurfti að koma í veg fyrir að FBI gæti sannað að lögreglustjórinn hefði barið handjárnaðan fanga.

Vandamálið var að of margir vissu hvað hafði gerst.

Lögreglumenn höfðu verið á stöðinni.

Sumir höfðu séð árásina.

Aðrir vissu hvað gerðist strax á eftir.

Einn þeirra var James Hickey, yfirmaður Criminal Intelligence Unit.

Hickey var náinn Burke.

Menn sveitarinnar höfðu jafnvel fengið viðurnefnið „Palace Guards“.

En FBI þurfti aðeins eitt.

Einhvern sem væri tilbúinn að tala.

Þess vegna varð þögnin mikilvægari með hverjum deginum.

Samkvæmt því sem síðar var sannað fyrir alríkisdómi komu Burke, Spota og McPartland saman með öðrum embættismönnum til að samræma viðbrögð sín.

Þrýst var á vitni.

Mönnum var gert ljóst að það gæti haft afleiðingar að vinna með FBI.

Og óttinn virkaði.

Hickey sagði síðar að hann hefði óttast að missa vinnuna.

Hann óttaðist einnig hvað gæti komið fyrir fjölskyldu hans.

Hann laug.

Aðrir þögðu.

Rannsóknarmenn FBI mættu vegg.

Ekki vegna þess að engin vitni væru til staðar.

Heldur vegna þess að vitnin störfuðu innan kerfis þar sem mennirnir sem þau þyrftu að bera vitni gegn voru meðal valdamestu löggæslumanna sýslunnar.

Í júní 2013 kom Hickey fyrir alríkisdómnefnd.

Hann laug um það sem hann vissi.

Síðar viðurkenndi hann að hafa gefið rangan vitnisburð til að verja Burke.

Og það hafði áhrif.

FBI hafði hafið rannsókn sína á árásinni fyrr sama ár.

En án samvinnu lykilvitna varð erfitt að sanna málið.

Í desember 2013 var alríkisrannsókninni lokað.

Um tíma virtist yfirhylmingin hafa tekist.

James Burke var enn lögreglustjóri.

Thomas Spota var enn héraðssaksóknari.

Christopher McPartland var enn háttsettur innan embættisins.

Og Christopher Loeb var enn maðurinn sem hafði brotist inn í bíl lögreglustjórans.

Valdakerfið stóð.

En leyndarmál verða hættuleg þegar of margir þurfa að geyma þau.

Árið 2015 breyttist eitthvað.

James Hickey ákvað að vinna með alríkisyfirvöldum.

Hann sagði þeim hvað hafði raunverulega gerst.

Hann lýsti árásinni.

Fundunum.

Þrýstingnum.

Lygunum.

Og hlutverki mannanna á toppnum.

Rannsóknin var opnuð aftur.

Í þetta sinn hafði FBI mann innan úr kerfinu.

Í desember 2015 var James Burke handtekinn.

Maðurinn sem hafði stjórnað Suffolk County Police Department sat nú sjálfur frammi fyrir alríkisákærum.

Í febrúar 2016 játaði hann.

Hann viðurkenndi að hafa brotið gegn borgaralegum réttindum Christopher Loeb með því að ráðast á hann.

Og hann játaði samsæri til að hindra framgang réttvísinnar.

Burke hafði ekki aðeins barið handjárnaðan mann.

Hann hafði reynt að fela það.

Í nóvember 2016 var hann dæmdur í 46 mánaða alríkisfangelsi.

Lögreglustjórinn var fallinn.

En rannsókninni var ekki lokið.

Því Burke hafði ekki hylmt yfir glæpinn einn.

Alríkisrannsóknarmenn héldu áfram.

Þeir skoðuðu fundina.

Símtölin.

Vitnisburðinn.

Þrýstinginn á lögreglumennina.

Og þeir fylgdu slóðinni upp á við.

Til Thomas Spota.

Og Christopher McPartland.

Árið 2017 voru báðir ákærðir.

Saksóknarar sögðu að þeir hefðu tekið þátt í samsæri til að hylma yfir árás Burke og hindra alríkisrannsóknina.

Mennirnir sem höfðu átt að framfylgja lögunum voru nú sakaðir um að hafa notað vald embætta sinna gegn rannsókn lögreglu.

Réttarhöldin hófust árið 2019.

James Hickey steig í vitnastúkuna.

Hann sagði frá því hvernig mennirnir hefðu unnið saman.

Hvernig vitnum hefði verið haldið í skefjum.

Hvernig hann sjálfur hefði logið.

Hvernig markmiðið hefði verið að verja Burke.

Og í desember 2019 féll dómurinn.

Thomas Spota var fundinn sekur.

Christopher McPartland var fundinn sekur.

Þeir voru sakfelldir fyrir samsæri, hindrun réttvísinnar, vitnaþrýsting og tengd alríkisbrot.

Árið 2021 fengu þeir hvor um sig fimm ára fangelsisdóm.

Þetta var ekki lengur ásökun um spillingu.

Ekki orðrómur.

Ekki kenning.

Alríkisdómstóll hafði komist að niðurstöðu.

Æðstu menn innan lögreglu- og ákæruvalds Suffolk County höfðu tekið þátt í að verja lögreglustjóra sem hafði framið glæp.

Þeir höfðu reynt að hindra FBI.

Þeir höfðu þrýst á vitni.

Og um tíma hafði það virkað.

Það er hér sem Gilgo Beach verður óþægilega nálægt þessari sögu.

Á meðan þetta gerðist var rannsóknin á morðunum við Ocean Parkway enn opin.

Enginn hafði verið handtekinn.

Fjölskyldur biðu enn.

Og James Burke hafði verið gagnrýndur fyrir að takmarka samstarf Suffolk County Police Department við FBI í Gilgo-rannsókninni.

Við vitum því tvennt.

Burke hafði dregið úr samstarfi við FBI í Gilgo-málinu.

Og Burke, Spota og McPartland tóku þátt í sannaðri tilraun til að hindra FBI í öðru máli — rannsókninni á árás Burke á Christopher Loeb.

Það sem við getum ekki gert er að breyta þessum tveimur staðreyndum í þá þriðju án sönnunargagna.

Það hefur ekki verið sannað fyrir dómi að Burke hafi haldið FBI frá Gilgo-rannsókninni til þess að koma í veg fyrir að eigin glæpir hans kæmust upp.

Og við getum ekki vitað með vissu hversu miklu fyrr Rex Heuermann hefði fundist ef rannsóknin hefði verið stjórnað öðruvísi.

Kannski árum fyrr.

Kannski ekki.

Það er spurning.

Ekki staðreynd.

En það er önnur spurning sem er erfiðara að forðast.

Hvað kostaði tíminn?

Frá því Gilgo Four fundust í desember 2010 þar til Rex Heuermann var handtekinn í júlí 2023 liðu meira en tólf ár.

Á þeim tíma breyttist tæknin.

DNA-rannsóknir urðu öflugri.

Erfðafræðileg ættfræðigreining opnaði nýjar leiðir.

Greining farsímagagna varð nákvæmari.

Gömul sönnunargögn gátu sagt nýjar sögur.

En sumt tapaðist líka.

Minningar dofnuðu.

Vitni hurfu.

Gögn gátu glatast.

Og maðurinn sem síðar játaði að hafa myrt átta konur lifði áfram frjáls.

Burke fór í fangelsi.

Spota fór í fangelsi.

McPartland fór í fangelsi.

En Gilgo-málið var enn óleyst.

Það þurfti nýja stjórn.

Nýja nálgun.

Og fólk sem væri tilbúið að opna gömlu kassana aftur.

Árið 2022 var sérstakur starfshópur settur saman til að taka rannsóknina upp með nýjum krafti.

Hann fékk ekki nýjan vettvang.

Ekki nýtt lík.

Ekki játningu.

Hann fékk að stórum hluta það sem lögreglan hafði haft árum saman.

Gömul gögn.

Gamlar ábendingar.

Gamla vitnisburði.

Og meðal þeirra var ein vísbending sem hafði legið í málinu frá fyrstu árum rannsóknarinnar.

Bíll.

Stór pallbíll.

Chevrolet Avalanche.

Þegar nýju rannsóknarmennirnir tóku þessa gömlu vísbendingu upp aftur þurfti ekki langan tíma áður en hún leiddi að nafni.

Í fyrsta skipti í þessari sögu var morðinginn ekki lengur aðeins skuggi við Ocean Parkway.

Hann var að verða maður.

Með heimilisfang.

Með fjölskyldu.

Með vinnu á Manhattan.

Og með nafn.

Rex Heuermann.

Lögreglumenn hætta.

Yfirmenn koma og fara.

Tækni breytist.

Símar sem eitt sinn voru nýjustu tæki verða að fornminjum.

Vitni eldast.

Minningar dofna.

En sönnunargögn geta beðið.

Í kassa.

Á harða diskinum.

Í gagnagrunni.

Eða í einni línu í gamalli lögregluskýrslu sem enginn hefur enn tengt við rétta manninn.

Í byrjun árs 2022 var ákveðið að fara aftur í Gilgo Beach-rannsóknina.

Ekki aðeins til að halda áfram þar sem frá var horfið.

Heldur til að byrja að hluta til upp á nýtt.

Nýr héraðssaksóknari Suffolk County, Ray Tierney, hafði tekið við embætti.

Rodney Harrison, nýr lögreglustjóri Suffolk County, hafði einnig tekið við nýju hlutverki.

Og nú var settur saman sérstakur starfshópur um Gilgo Beach-morðin.

Þar komu saman Suffolk County Police Department, embætti héraðssaksóknara, New York State Police, Suffolk County Sheriff's Office og FBI.

Það eitt var mikil breyting.

Stofnanir sem höfðu ekki alltaf unnið vel saman áttu nú að sitja við sama borð.

Með sama markmið.

Að finna morðingjann.

Fyrsti fundur hópsins var haldinn 1. febrúar 2022.

Tierney sagði rannsóknarmönnunum að þeir ættu ekki einfaldlega að treysta því hvernig málið hafði áður verið túlkað.

Þeir áttu að taka rannsóknina í sundur.

Fara aftur í frumgögnin.

Skoða hvert sönnunargagn.

Hverja skýrslu.

Hvern vitnisburð.

Og spyrja aftur spurninga sem menn töldu sig kannski þegar hafa svarað.

Þetta var ekki glæsilegt starf.

Enginn dramatískur eltingarleikur.

Engin ný játning.

Enginn leynilegur sjónarvottur sem birtist eftir tólf ár.

Mest af vinnunni var miklu einfaldari.

Lesa allt aftur.

Starfshópurinn þrengdi fyrst áhersluna að Gilgo Four.

Melissa Barthelemy.

Maureen Brainard-Barnes.

Megan Waterman.

Amber Lynn Costello.

Fjórar konur.

Fjórir líkfundar á sama stutta hluta Ocean Parkway.

Og líkindi sem bentu sterklega til þess að sami maður hefði komið að dauða þeirra.

Í stað þess að reyna strax að leysa allar ráðgáturnar sem höfðu safnast í kringum Gilgo Beach var hægt að spyrja einfaldari spurningar:

Hvað vitum við raunverulega um síðustu klukkustundir þessara fjögurra kvenna?

Þegar rannsóknarmenn fóru aftur yfir gögn Amber Costello fundu þeir gamla frásögn.

Við höfum þegar séð hana í þessari sögu.

Maður hafði komið að heimili Amber í West Babylon skömmu áður en hún hvarf.

Amber og maður sem bjó með henni höfðu beitt blekkingu sem þau notuðu stundum gegn viðskiptavinum.

Viðskiptavinurinn borgaði.

Síðan birtist maður sem þóttist vera reiður kærasti.

Viðskiptavinurinn hörfaði.

En hann hvarf ekki úr lífi Amber.

Hann hafði samband aftur.

Næsta kvöld samþykkti Amber að hitta hann.

Hún gekk út úr húsinu.

Og sást aldrei aftur á lífi.

Vitni hafði lýst manninum.

Hvítur.

Miðaldra.

Mjög stór.

Um 190 til 198 sentímetrar á hæð.

Þykkt, dökkt hár.

Gleraugu.

Lýsingin hafði meira að segja fengið óvenjulegt orð í frásögn vitnisins.

Hann leit út eins og „ogre“.

Tröllslegur.

En vitnið mundi meira en manninn.

Það mundi bílinn.

Fyrstu kynslóðar Chevrolet Avalanche.

Vísbendingin var ekki ný.

Hún hafði verið til staðar frá fyrstu rannsókninni á hvarfi Amber.

En nú var hún skoðuð með öðrum upplýsingum.

Á árum áður hafði greining farsímagagna þrengt niður svæði þar sem símar tengdir morðunum höfðu verið notaðir.

Eitt mikilvægt svæði var í Massapequa Park.

Annað var á Manhattan, þar sem símar höfðu einnig verið virkir.

Nýi hópurinn gat því spurt miklu þrengri spurningar en:

Hver á Long Island ók Chevrolet Avalanche?

Hann gat leitað að manni sem passaði við fleiri hluti í einu.

Stórvaxinn maður.

Rétt aldursbil.

Tengsl við Massapequa Park.

Tengsl við Manhattan.

Og aðgangur að fyrstu kynslóðar Chevrolet Avalanche á þeim tíma sem Amber Costello hvarf.

Þá verður risastór eyja skyndilega miklu minni.

Verkefnið féll meðal annars í hendur rannsóknarmanni hjá New York State Police.

Tifini Atai fór aftur í gögnin og vann sig í gegnum gagnagrunna lögreglu.

Slík leit er ekki Google-leit.

Hún byggir á að tengja saman ökutæki, heimilisföng, einstaklinga og aðrar skrár þar til eitthvað passar við fleiri en eitt atriði rannsóknarinnar.

Og þann 14. mars 2022 kom niðurstaða.

Chevrolet Avalanche af þeirri gerð sem vitnið hafði lýst hafði verið tengdur manni sem bjó í Massapequa Park þegar morðin voru framin.

Maðurinn var arkitekt.

Hann vann á Manhattan.

Hann var stórvaxinn.

Um 193 sentímetrar á hæð.

Dökkt hár.

Gleraugu.

Og þegar rannsóknarmenn skoðuðu ljósmynd af honum varð gamla vitnislýsingin skyndilega miklu áhugaverðari.

Sex vikur.

Það var nokkurn veginn tíminn frá fyrsta fundi nýja starfshópsins þar til rannsóknin hafði mann sem hún gat tekið alvarlega sem mögulegan grunaðan.

Eftir meira en ellefu ár án handtöku.

Það þýddi ekki að gamla rannsóknin hefði verið gagnslaus.

Þvert á móti.

Nýi hópurinn var að vinna með gögn sem fyrri rannsóknarmenn höfðu safnað.

Vitnislýsingin var gömul.

Bíltegundin var gömul vísbending.

Farsímagögnin höfðu verið til skoðunar árum áður.

Það sem breyttist var hvernig upplýsingarnar voru settar saman.

Bíll.

Staðsetning.

Vinnustaður.

Líkamsbygging.

Símar.

Einn og sami maðurinn byrjaði að birtast í miðju myndarinnar.

En rannsóknarmenn höfðu enn stórt vandamál.

Að finna mann sem passar við vísbendingar er ekki það sama og að sanna að hann sé morðingi.

Chevrolet Avalanche er ekki morðvopn.

Að búa í Massapequa Park er ekki glæpur.

Að vinna á Manhattan er ekki glæpur.

Að vera stórvaxinn og nota gleraugu er ekki glæpur.

Jafnvel þegar allt þetta er sett saman er enn langt frá grun að sakfellingu.

Þeir þurftu meira.

Miklu meira.

Þess vegna mátti maðurinn ekki vita að lögreglan væri farin að fylgjast með honum.

Rannsóknin færðist inn í annan fasa.

Starfshópurinn fór að kanna síma hans.

Netreikninga.

Ferðir.

Kreditkort.

Fjölskylduna.

Bíla.

Rusl.

Og DNA.

Síðar yrðu gefnar út hundruð stefnna til að afla gagna og byggja upp mynd af manninum og hreyfingum hans.

FBI tók þátt í eftirlitinu.

Rannsóknarmenn fylgdust með honum án þess að hann vissi það.

Og því meira sem þeir skoðuðu, því fleiri atriði fóru að falla saman.

Persónulegur farsími hans virtist ferðast á sömu svæðum og burner-símar sem rannsóknarmenn tengdu við samskipti við fórnarlömbin.

Hann bjó innan Massapequa Park-svæðisins sem farsímagögn höfðu bent til.

Hann vann innan Manhattan-svæðisins þar sem önnur símasamskipti höfðu átt sér stað.

Gamla vísbendingin var ekki lengur ein.

Hún var byrjuð að draga að sér aðrar.

En jafnvel nú vissi almenningur ekkert.

Engin blaðamannafundur.

Engin mynd af grunuðum manni í fréttum.

Engin viðvörun til nágranna.

Í Massapequa Park hélt lífið áfram.

Maðurinn fór til vinnu.

Hann tók lestina til Manhattan.

Hann kom heim.

Fjölskylda hans bjó með honum.

Nágrannar sáu hann.

Viðskiptavinir hittu hann.

Og rannsóknarmenn fylgdust með.

Í fyrsta skipti í meira en áratug var Gilgo-rannsóknin ekki aðeins að leita að óþekktum morðingja.

Hún var að rannsaka ákveðinn mann.

Það sem hafði breytt öllu var ekki sönnunargagn sem fannst árið 2022.

Það var vísbending frá 2010.

Eitthvað sem hafði beðið í gömlu gögnunum.

Bíll sem vitni mundi eftir.

Og þegar rannsóknarmaður sló réttu upplýsingarnar saman kom nafn upp á skjánum.

Nafn sem hafði aldrei áður verið í miðju Gilgo-rannsóknarinnar.

Rex Andrew Heuermann.

En nafnið eitt dugði ekki.

Næst þurfti að sanna að maðurinn sem átti Chevrolet Avalanche væri sami maðurinn og hafði hitt Amber Costello kvöldið sem hún hvarf.

Og þegar rannsóknarmenn fóru að rekja bílinn, símana og manninn saman varð vísbendingin frá 2010 að fyrsta raunverulega leiðarvísinum að dyrum morðingjans.

Chevrolet Avalanche.

Hann getur notað falskt nafn.

Hann getur greitt með reiðufé.

Hann getur eytt gögnum.

En sumt er erfiðara að láta hverfa.

Bíll.

Heimili.

Vinnustaður.

Ferðir sem endurtaka sig ár eftir ár.

Þegar rannsóknarmenn fundu tengingu milli Rex Heuermann og Chevrolet Avalanche í mars 2022 höfðu þeir ekki leyst Gilgo Beach-málið.

Þeir höfðu gert eitthvað sem var næstum jafn mikilvægt.

Þeir höfðu fundið mann sem hægt var að prófa gegn gögnunum.

Bíllinn hafði komið inn í málið vegna Amber Costello.

Kvöldið áður en hún hvarf hafði viðskiptavinur komið að heimili hennar í West Babylon.

Eftir átök sem voru hluti af blekkingu Amber og sambýlismanns hennar fór maðurinn þaðan.

Vitnið mundi eftir honum.

Stórvaxinn.

Miðaldra.

Dökkt hár.

Gleraugu.

En það mundi líka eftir farartækinu.

Chevrolet Avalanche.

Fyrstu kynslóð.

Árið 2022 var þessi lýsing borin saman við ökutækjaskrár.

Og þar birtist Rex Heuermann.

Hann passaði við lýsinguna.

Hann bjó í Massapequa Park.

Hann vann á Manhattan.

Og Chevrolet Avalanche hafði verið skráður á hann þegar Amber hvarf.

Ein gömul vitnislýsing hafði nú fengið nafn.

En rannsóknarmenn þurftu að vita hvort restin af málinu passaði líka.

Gilgo-rannsóknin hafði eitt mikilvægt forskot.

Morðinginn hafði þurft að hafa samskipti.

Melissa Barthelemy, Megan Waterman og Amber Costello höfðu auglýst þjónustu sína á netinu.

Viðskiptavinir höfðu samband í gegnum síma.

Fundir voru ákveðnir.

Skilaboð fóru á milli fólks.

Og í nokkrum tilvikum höfðu rannsóknarmenn upplýsingar um síma sem þeir töldu tengjast manninum sem hafði samband við konurnar.

Þetta voru ekki símar sem báru nafnið Rex Heuermann.

Þetta voru burner-símar.

Ódýrir símar eða númer sem hægt var að nota án þess að tengja þau augljóslega við raunverulegan eiganda.

En sími þarf samt að tengjast farsímaneti.

Og í hvert sinn sem hann gerir það skilur hann eftir sig vísbendingu um staðsetningu.

Ekki nákvæmt GPS-punkt.

En svæði.

Áður en Rex Heuermann varð grunaður höfðu rannsóknarmenn þegar skoðað slík gögn.

Burner-símar sem tengdust samskiptum við fórnarlömbin höfðu verið virkir á Long Island.

Þeir höfðu einnig verið notaðir á Manhattan.

Þetta eitt sagði lítið.

Milljónir manna ferðast milli Long Island og New York-borgar.

En þegar Heuermann var settur inn í myndina varð mynstrið áhugaverðara.

Hann bjó í Massapequa Park.

Hann vann á Manhattan.

Nákvæmlega þau tvö almennu svæði sem skiptu máli í farsímagögnunum.

Nú gátu rannsóknarmenn gert eitthvað sem þeir höfðu ekki getað gert þegar morðinginn var nafnlaus.

Þeir gátu borið ferðir grunaðs manns saman við ferðir leynisímanna.

Þeir skoðuðu persónulegan síma Heuermanns.

Þeir skoðuðu vinnustað hans.

Heimilið.

Ferðirnar milli Long Island og Manhattan.

Og aftur og aftur sáu þeir mynstur sem vakti athygli þeirra.

Þegar burner-sími sem tengdist málinu var virkur á Manhattan var persónulegur sími Heuermanns einnig oft á Manhattan-svæðinu.

Þegar burner-síminn var notaður á Long Island passaði það við svæðið þar sem Heuermann bjó eða ferðaðist.

Síminn sagði ekki:

Rex Heuermann heldur á mér.

En samanburðurinn gaf rannsóknarmönnum ástæðu til að halda áfram.

Bíllinn hafði bent á mann.

Símunum virtist ekki takast að útiloka hann.

Þvert á móti.

Svo var það Melissa Barthelemy.

Eftir að hún hvarf í júlí 2009 hafði sími hennar verið notaður til að hringja í yngri systur hennar.

Sá sem hringdi var karlmaður.

Símtölin voru ógnandi og niðurlægjandi.

Þau komu ekki frá heimili á Long Island.

Þau voru gerð frá svæðum á Manhattan.

Morðinginn virtist vita að löggæsla gæti rakið síma.

Hann hélt símtölunum stuttum.

Hann færði sig milli staða.

Og með tímanum varð síminn hluti af þeirri stafrænu slóð sem rannsóknarmenn reyndu að endurgera.

Nú höfðu þeir mann sem ferðaðist reglulega til Manhattan vegna vinnu.

Arkitekt með skrifstofu í miðborginni.

Rex Heuermann.

En aftur:

Það var ekki sönnun.

Það var samræmi.

Og í morðrannsókn geta mörg sjálfstæð atriði sem hvert um sig virðist lítið orðið að einhverju miklu stærra þegar þau byrja öll að benda í sömu átt.

Rannsóknarmenn fóru því dýpra.

Þeir fengu heimildir til að afla gagna.

Farsímaskráningar.

Reikningsupplýsingar.

Netgögn.

Kreditkortafærslur.

Ferðaupplýsingar.

Og eftir því sem myndin varð skýrari komu fleiri símar í ljós.

Ekki aðeins einn burner-sími.

Margir.

Símar sem voru virkjaðir og yfirgefnir.

Reikningar undir öðrum nöfnum.

Nethegðun sem virtist sérstaklega hönnuð til að aðskilja raunverulega sjálfsmynd notandans frá því sem hann var að gera.

Það sem eitt sinn hafði litið út eins og safn ótengdra númera byrjaði að líta út eins og kerfi.

En það var enn eitt vandamál.

Farsímagögn geta sýnt að tveir símar séu á svipuðu svæði.

Þau geta ekki ein og sér sannað hver heldur á hvorum síma.

Rannsóknarmenn þurftu því að finna tengingar sem væru erfiðari að útskýra sem tilviljun.

Þeir skoðuðu hvenær persónulegur sími Heuermanns var notaður.

Hvenær burner-símarnir voru notaðir.

Hvar þeir voru.

Og hvenær þeir voru ekki virkir.

Ef maður vill halda tveimur sjálfsmyndum aðskildum er ein einföld regla gagnleg:

Ekki nota báðar á sama tíma.

En venjur geta verið erfiðar.

Ferðir geta endurtekið sig.

Og farsímanet gleymir ekki auðveldlega.

Smám saman var rannsóknin farin að snúast við.

Í meira en áratug höfðu lögreglumenn spurt:

Hver gæti þessi maður verið?

Nú spurðu þeir:

Getur Rex Heuermann verið þessi maður?

Það er allt önnur rannsóknarspurning.

Nú var hægt að prófa hvert gamalt sönnunargagn gegn honum.

Hæð.

Líkamsbyggingu.

Bíl.

Heimilisfang.

Vinnustað.

Ferðir.

Símanotkun.

Fjölskylduferðir.

Og síðar DNA.

Sum atriði gætu útilokað hann.

Ef bíllinn hefði ekki passað.

Ef hann hefði búið annars staðar.

Ef hann hefði verið erlendis þegar konurnar hurfu.

Ef farsímagögn hans hefðu sýnt hann hundruð kílómetra í burtu.

Þá hefði rannsóknin getað endað þar.

En það gerðist ekki.

Þvert á móti varð Heuermann sífellt áhugaverðari.

Rannsóknarmenn fóru að fylgjast með honum.

Ekki aðeins stafrænt.

Líkamlega.

Þeir þurftu að sjá hvernig hann lifði.

Hvaða bíla hann notaði.

Hvert hann fór.

Hvað hann henti.

Og hvort hægt væri að fá DNA frá honum án þess að hann vissi að hann væri undir rannsókn.

Það var viðkvæmt.

Ef Heuermann áttaði sig á því að lögreglan væri komin á slóð hans gæti hann eytt gögnum.

Fargað símum.

Flutt sönnunargögn.

Eða horfið.

Þess vegna hélt lífið utan rannsóknarinnar áfram eins og ekkert væri að gerast.

Á morgnana gat Rex Heuermann yfirgefið gamla húsið sitt í Massapequa Park.

Hann gat gengið að lestinni.

Ferðast inn til Manhattan.

Farið á skrifstofuna.

Hitt viðskiptavini.

Komið heim aftur um kvöldið.

Nágrannarnir vissu ekkert.

Samstarfsfólkið vissi ekkert.

Fjölskyldan vissi ekkert.

En nú var hópur rannsóknarmanna að skrá hreyfingar hans.

Þeir vissu hvaða bíl hann hafði átt.

Þeir vissu hvar hann bjó.

Þeir vissu hvar hann vann.

Og þeir voru að byrja að skilja símana.

Chevrolet Avalanche hafði gert það sem engin vísbending hafði áður tekist að gera.

Hann hafði breytt óþekktum morðingja í ákveðinn mann.

En enn var eitthvað sem rannsóknarmenn vantaði.

Eitthvað sem símar og bílar gátu ekki gefið þeim.

Á líkamsleifum fórnarlambanna höfðu fundist hár.

Sum þeirra höfðu varðveist í meira en áratug.

Árið 2010 höfðu þau ekki getað sagt lögreglunni hver morðinginn var.

Nú var tæknin önnur.

Og rannsóknarmenn höfðu loksins mann til að bera þau saman við.

Til þess þurftu þeir aðeins eitt.

DNA Rex Heuermann.

Og til að fá það þurftu þeir ekki að banka upp á hjá honum.

Þeir þurftu bara að bíða eftir að hann henti einhverju.

Í meira en áratug hafði Rex Heuermann verið einn af milljónum manna á Long Island og í New York.

Nú var hann undir eftirliti.

Og það sem rannsóknarmenn áttu eftir að taka úr ruslinu hans myndi færa þá nær honum en Chevrolet Avalanche hafði nokkurn tíma getað gert.

En áður en við förum þangað þurfum við að kynnast manninum sem hafði búið allan þennan tíma í Massapequa Park.

Arkitektinum.

Eiginmanninum.

Föðurnum.

Manninum sem tók lestina til Manhattan og kom heim að kvöldi.

Manninum sem enginn nágranni hafði ástæðu til að tengja við líkamsleifarnar við Ocean Parkway.

Rex Heuermann.