Annabelle

Í fyrstu var dúkkan bara hlutur á rúmi.

Það er líklega mikilvægt að muna það, vegna þess að þegar saga hefur verið sögð nógu oft verður erfitt að sjá hlutina eins og þeir voru áður en nokkuð gerðist.

Áður en nafnið Annabelle varð þekkt.

Áður en dúkkan var lokuð inni á bak við gler.

Áður en fólk fór að segja sögur um að það gæti verið hættulegt að ögra henni.

Þá var hún bara Raggedy Ann.

Stór tuskudúkka með rautt garn í stað hárs, svartan þríhyrning fyrir nef og einfalt, saumað bros.

Hún leit ekki út eins og eitthvað sem ætti að hræðast.

Kannski var það einmitt þess vegna sem enginn hræddist hana.

Móðir Marguerite Tata hafði gefið henni dúkkuna nokkrum árum áður. Marguerite hafði tekið hana með sér þegar hún flutti og hún endaði inni í svefnherbergi í íbúð við Glen Road í East Hartford í Connecticut.

Þar sat hún yfirleitt á rúminu.

Dag eftir dag.

Það einkennilega við hluti sem eru alltaf á sama stað er að eftir ákveðinn tíma hættir maður að sjá þá.

Lampinn í horninu.

Myndin á veggnum.

Sprungan í loftinu sem maður ætlar alltaf að gera eitthvað í.

Dúkkan á rúminu.

Þetta verður allt hluti af herberginu.

Marguerite bjó í íbúðinni ásamt Annalee Goetz. Anthony Rossi, kærasti Marguerite, var einnig mikið hjá þeim.

Þau unnu. Komu heim. Borðuðu. Töluðu saman. Sváfu.

Dagarnir höfðu þann endurtekna takt sem flestir taka varla eftir meðan ekkert sérstakt er að gerast.

Og kannski var það ástæðan fyrir því að enginn gat síðar sagt með fullri vissu hvenær þetta byrjaði.

Það var ekkert eitt augnablik.

Enginn hávaði um miðja nótt.

Engin hurð sem skelltist.

Engin rödd úr myrkrinu.

Bara dúkka sem virtist ekki alltaf vera þar sem hún hafði verið skilin eftir.

Í fyrsta skiptið var auðvelt að útskýra það.

Einhver hafði fært hana.

Auðvitað hafði einhver fært hana.

Á heimili þar sem fleiri en einn búa eru hlutir stöðugt færðir til. Bollar birtast í röngum skápum. Lyklar finnast á stöðum þar sem enginn man eftir að hafa lagt þá. Jakki sem maður var viss um að héngi við dyrnar reynist liggja yfir stólbaki.

Minnið fyllir síðan í eyðurnar.

Það þarf ekkert dularfullt til.

Þess vegna var engin ástæða til að hafa áhyggjur þegar dúkkan fannst annars staðar.

Ekki í fyrsta skiptið.

En svo gerðist það aftur.

Dúkkan hafði verið skilin eftir á rúminu.

Þegar þau komu heim var hún annars staðar.

Kannski hafði Marguerite fært hana.

Hún mundi það ekki.

Kannski Annalee.

Nei.

Anthony?

Ekki hann heldur.

Það var enn ekkert óhugnanlegt við þetta. Ekki í raun.

Aðeins lítið ósamræmi milli þess sem einhver mundi og þess sem beið þeirra þegar þau komu heim.

Svo gerðist það aftur.

Og smám saman breyttist eitthvað.

Ekki dúkkan.

Fólkið í kringum hana.

Nú var farið að taka eftir því hvernig hún hafði verið skilin eftir.

Ef hún sat á rúminu þegar þau fóru út, þá mundu þau það.

Ef fæturnir lágu fram fyrir hana, þá mundu þau það.

Ef hendurnar lágu niður með hliðunum, þá mundu þau það líka.

Ekki vegna þess að þau væru sannfærð um að dúkkan gæti hreyft sig.

Heldur vegna þess að þau vildu sanna hið gagnstæða.

Samkvæmt frásögn Marguerite fannst dúkkan stundum í öðru herbergi.

Eitt sinn í eldhúsinu.

Í annað skipti á gólfinu.

Og samt virtist ekkert annað óvenjulegt gerast.

Engu var stolið.

Engin merki voru um innbrot.

Enginn ókunnugur beið inni í íbúðinni.

Bara Raggedy Ann.

Alltaf Raggedy Ann.

Það hefði jafnvel verið auðveldara ef eitthvað annað hefði gerst.

Brotinn gluggi.

Opin hurð.

Skúffa sem hafði verið rótað í.

Eitthvað sem gaf þeim mannlega skýringu.

En ekkert slíkt var til staðar.

Svo kom dagurinn þegar þau fundu dúkkuna á stól.

Hún sat ekki á honum.

Hún lá ekki yfir honum.

Hún var á hnjánum.

Krjúpandi.

Það er auðvelt að lesa þetta orð og halda áfram.

Krjúpandi.

En Raggedy Ann-dúkka hefur engin hörð hné. Engin liðamót sem hægt er að smella í ákveðna stöðu. Líkaminn er úr mjúku efni og fæturnir hanga þegar hún er tekin upp.

Til þess að láta slíka dúkku krjúpa þarf að koma henni fyrir.

Jafna hana.

Finna stöðu þar sem hún helst.

Einhver þurfti því að hafa snert hana.

Það var rökrétta skýringin.

Raunar var það eina skýringin sem þurfti.

Vandamálið var einfaldlega þetta:

Enginn sagðist hafa gert það.

Kannski laug einhver.

Kannski gleymdi einhver.

Kannski var þetta grikkur sem fór lengra en til stóð.

Allt voru það möguleikar.

En eitthvað hafði nú breyst inni í íbúðinni.

Dúkkan hafði áður verið hlutur sem enginn tók eftir.

Nú var hún það fyrsta sem þau athuguðu þegar þau komu heim.

Og þegar maður er einu sinni farinn að fylgjast með einhverju er erfitt að hætta.

Sérstaklega þegar maður veit ekki hvort breytingin sem maður sér er raunveruleg — eða hvort maður sé sjálfur farinn að leita að henni.

Anthony Rossi þurfti ekki meiri tíma.

Honum líkaði ekki við dúkkuna.

Og fljótlega fór Raggedy Ann að fylgja honum á eina staðinn þar sem hann gat ekki skilið hana eftir inni í öðru herbergi.

Inn í draumana.

Kannski var það einfaldlega vegna þess að hann hafði aldrei haft sömu tengingu við hana og Marguerite. Hún hafði fengið hana frá móður sinni. Fyrir henni hafði Raggedy Ann verið saklaus hlutur löngu áður en undarlegu atvikin hófust.

Fyrir Anthony var hún bara dúkkan sem var farin að birtast þar sem enginn sagðist hafa sett hana.

Og nú var hún farin að birtast annars staðar líka.

Í draumunum hans.

Samkvæmt frásögn Anthony dreymdi hann Raggedy Ann aftur og aftur.

Draumurinn var ekki alltaf eins, en tilfinningin var sú sama.

Dúkkan kom nær.

Hún sem hafði setið svo lengi hreyfingarlaus á rúmi Marguerite hreyfði sig nú í myrkrinu sem beið hans þegar hann lokaði augunum.

Í einum draumnum skreið hún upp eftir líkama hans.

Hægt.

Upp bringuna.

Í átt að hálsinum.

Síðan fann hann þrýsting.

Anthony lýsti því síðar að í draumnum hefði dúkkan reynt að kyrkja hann.

Hann vaknaði.

Herbergið var aftur bara herbergi.

Og dúkkan var ekki þar.

Það hefði átt að vera hughreystandi.

En martraðir hafa þann óþægilega eiginleika að hverfa ekki alltaf þegar maður opnar augun. Stundum situr eitthvað eftir. Tilfinning. Mynd. Líkamlegt minni um eitthvað sem maður veit að gerðist ekki en líkaminn virðist ekki alveg hafa fengið skilaboðin.

Anthony fór að óttast dúkkuna.

Ekki vegna þess að hann gæti sannað að eitthvað væri að henni.

Hann gat það ekki.

Enginn gat það.

En ef Raggedy Ann hafði áður verið lítið vandamál inni í íbúðinni var hún nú farin að taka meira pláss.

Fólkið sem bjó þar fylgdist með því hvar hún var skilin eftir.

Anthony dreymdi hana þegar hann svaf.

Og samkvæmt frásögninni varð óþægindi hans að lokum að reiði.

Hann tók dúkkuna upp.

Hristi hana.

Ögraði henni.

Kannski var það leið til að gera eitthvað sem óttinn hafði ekki leyft honum að gera.

Að breyta henni aftur í það sem hún átti að vera.

Tusku.

Bómull.

Garn.

Dúkku sem maður gat tekið upp með annarri hendi og kastað frá sér ef maður vildi.

Hvað sem fólk síðar taldi um það sem gerðist í íbúðinni var eitt óumdeilanlegt:

Raggedy Ann var hlutur.

Hún hafði engar vöðvar.

Engar klær.

Engar tennur.

Hún gat ekki staðið sjálf.

Anthony hafði ekkert að óttast af henni.

Svo fann hann sársaukann.

Hann kom skyndilega.

Brennandi tilfinning yfir bringuna.

Anthony leit niður og opnaði skyrtuna.

Á húðinni voru rispur.

Sjö.

Samkvæmt frásögn hans blæddi úr þeim.

Það er freistandi að stöðva söguna hér og fylla þögnina með skýringu.

En við höfum enga skýringu.

Við höfum aðeins það sem Anthony sagði að hefði gerst.

Enginn sá eitthvað ráðast á hann.

Enginn gat sýnt fram á að dúkkan hefði valdið rispunum.

Og ekkert við það að finna rispur á líkama manns sannar að eitthvað yfirnáttúrulegt hafi gerst.

En það var ekki þannig sem fólkið í íbúðinni upplifði augnablikið.

Fram að þessu höfðu undarlegu atvikin snúist um staðsetningu dúkkunnar.

Hvar hún sat.

Hvernig hún lá.

Hvar hún fannst.

Það var hægt að útskýra allt slíkt með mannlegum mistökum.

Gleymsku.

Gríni.

Einhverjum sem einfaldlega sagði ekki satt.

Rispurnar voru öðruvísi.

Þær voru á Anthony.

Og frá sjónarhóli þeirra sem voru þarna hafði mörkin milli dúkkunnar og fólksins í kringum hana skyndilega orðið óþægilega óljós.

Anthony hafði dreymt að hún kæmi að honum.

Hann hafði dreymt að hún snerti hann.

Nú stóð hann vakandi með sjö rispur yfir bringuna.

Kannski var það tilviljun.

Kannski var til skýring sem enginn þeirra sá.

En þegar maður hefur þegar byrjað að fylgjast með dúkku áður en maður yfirgefur heimili sitt, þarf stundum ekki mikið meira til að breyta spurningunni.

Hún var ekki lengur:

Hver er að færa hana?

Heldur:

Hvað er eiginlega að gerast hér?

Þau ákváðu að leita hjálpar.

Ekki hjá lögreglunni.

Ekki hjá lækni.

Heldur hjá konu sem taldi sig geta talað við þá sem voru ekki lengur á meðal lifenda.

Og samkvæmt sögunni hafði hún svar.

Það sem var inni í íbúðinni hafði nafn.

Enginn þurfti þess.

Þegar hún kom höfðu Marguerite, Annalee og Anthony þegar búið með Raggedy Ann nógu lengi til að geta sagt henni hvað þau töldu hafa gerst.

Dúkkan hafði fundist á stöðum þar sem enginn mundi eftir að hafa sett hana.

Hún hafði fundist í mismunandi stellingum.

Anthony hafði dreymt hana.

Og hann hafði fundið rispur á bringunni sem hann sagðist ekki geta útskýrt.

Konan sem þau leituðu til taldi sig hafa miðilshæfileika.

Samkvæmt frásögninni taldi hún fljótlega að eitthvað væri í íbúðinni.

En það sem hún lýsti var ekki það sem Anthony hafði óttast.

Ekki eitthvað illt.

Ekki eitthvað sem vildi þeim mein.

Heldur barn.

Lítil stúlka.

Samkvæmt því sem miðillinn á að hafa sagt hafði stúlkan einhvern tíma leikið sér á landinu þar sem fjölbýlishúsið stóð síðar.

Hún hafði dáið ung.

Aðeins sjö ára gömul.

Og nú var hún enn þarna.

Það var að minnsta kosti sagan sem fólkinu í íbúðinni var sögð.

Kannski hafði hún fylgst með þeim.

Kannski hafði hún orðið hrifin af þeim.

Kannski var Raggedy Ann einfaldlega leið hennar til að láta vita af sér.

Ef maður samþykkti þá skýringu breyttist allt sem hafði gerst.

Dúkkan sem færðist var ekki lengur ógn.

Hún var skilaboð.

Martraðir Anthony voru erfiðari að útskýra.

Rispurnar enn erfiðari.

En það sem miðillinn lýsti var ekki vera sem þau ættu að óttast.

Þetta var barn sem hafði dáið.

Barn sem vildi ekki vera eitt.

Og síðan kom nafnið.

Annabelle Higgins.

Það var sagt að stúlkan héti Annabelle Higgins.

Fram að þessu hafði Raggedy Ann verið miðpunktur sögunnar.

Nú var komin manneskja á bak við hana.

Eða að minnsta kosti hugmyndin um manneskju.

Sjö ára stúlka sem hafði eitt sinn hlaupið um landið fyrir utan, löngu áður en Marguerite og Annalee komu þangað.

Stúlka sem hafði dáið en ekki farið.

Það er erfitt að vita nákvæmlega hvað fólkið í íbúðinni hugsaði á þessari stundu. Frásagnir sem hafa gengið manna á milli í áratugi varðveita sjaldnast slíka hluti.

En síðari útgáfur sögunnar segja að Marguerite og Annalee hafi fundið til samúðar með stúlkunni.

Það er ekki erfitt að skilja hvers vegna.

Ótti virkar öðruvísi þegar honum er gefið andlit barns.

Ef eitthvað óþekkt væri inni á heimili þínu myndir þú vilja losna við það.

En ef þér væri sagt að þetta væri sjö ára stúlka sem hefði dáið og væri hrædd og ein?

Þá yrði spurningin önnur.

Samkvæmt síðari frásögninni létu konurnar miðilinn vita að Annabelle mætti vera áfram hjá þeim.

Þær samþykktu nærveru hennar.

Kannski fannst þeim það góðverk.

Kannski fannst þeim þær loksins hafa fengið skýringu.

Dúkkan var ekki hættuleg.

Hún var aðeins staðurinn sem lítil stúlka hafði valið sér.

Og ef það var satt, þá var kannski ekkert eftir að óttast.

En Anthony var ekki sannfærður.

Hann hafði séð rispurnar á eigin líkama.

Hann hafði vaknað úr draumunum.

Og hvað sem hinum fannst um söguna um Annabelle Higgins, þá hafði tilfinning hans gagnvart dúkkunni ekki breyst.

Eitthvað var rangt.

Það leið ekki á löngu þar til málið barst til presta.

Einn þeirra vísaði því áfram.

Og að lokum bárust fregnir af dúkkunni til hjóna sem höfðu þegar eytt árum í að rannsaka frásagnir fólks af hlutum sem það gat ekki útskýrt.

Ed og Lorraine Warren.

Þau hlustuðu á söguna um dúkkuna.

Þau heyrðu um hreyfingarnar.

Draumana.

Rispurnar.

Miðilinn.

Og litlu stúlkuna sem sagðist heita Annabelle Higgins.

En Warrens sáu ekki syrgjandi barn í því sem þeim var lýst.

Þvert á móti.

Samkvæmt túlkun þeirra var eitt það hættulegasta við alla söguna einmitt sú staðreynd að fólkið í íbúðinni hafði farið að trúa því að þar væri barn.

Því Ed Warren taldi að hvað sem væri þarna hefði aldrei verið Annabelle Higgins.

Það hefði aðeins viljað að þau tryðu því.

Þau höfðu þegar ákveðna sýn á heiminn.

Í mörg ár höfðu þau rannsakað frásagnir fólks af reimleikum, draugagangi og öðrum fyrirbærum sem það taldi sig ekki geta útskýrt. Ed lýsti sjálfum sér sem sérfræðingi í djöflafræði. Lorraine sagðist hafa skyggnigáfu.

Þegar þau heyrðu söguna um Raggedy Ann sáu þau því ekki það sama og miðillinn hafði séð.

Miðillinn hafði gefið nærverunni nafn.

Annabelle Higgins.

Sjö ára stúlka.

Barn sem hafði dáið og vildi vera nálægt fólki sem sýndi því samúð.

Ed Warren taldi þá skýringu hættulega.

Ekki vegna þess að hann efaðist um að eitthvað væri að gerast.

Heldur vegna þess að hann taldi að fólkið í íbúðinni hefði misskilið hvað það var.

Samkvæmt túlkun Warrens hafði engin lítil stúlka tekið sér bólfestu í dúkkunni.

Reyndar héldu þau því fram að það væri alls ekki þannig sem andar látinna störfuðu.

Dúkkan sjálf væri heldur ekki lifandi.

Hún væri verkfæri.

Eitthvað annað væri að nota hana.

Og ef Warrens höfðu rétt fyrir sér hafði sagan um Annabelle Higgins þjónað ákveðnum tilgangi.

Hún hafði vakið samúð.

Það var mikilvægur munur.

Því fólk bregst öðruvísi við barni en óþekktri nærveru.

Þú opnar ekki dyrnar fyrir einhverju sem þú óttast.

En kannski opnarðu þær fyrir einhverjum sem þú vorkennir.

Samkvæmt síðari frásögn Warrens töldu þau að það væri nákvæmlega það sem hefði gerst.

Nærveran hefði byrjað smátt.

Dúkka færðist úr stað.

Svo aftur.

Síðan komu draumarnir.

Rispurnar.

Að lokum kom skýring sem gerði allt minna ógnvekjandi.

Lítil stúlka.

Annabelle.

Og samkvæmt sögunni fengu konurnar hana að lokum til að vera áfram.

Þær gáfu henni leyfi.

Það var þessi hluti sem Ed Warren taldi sérstaklega alvarlegan.

Í hans túlkun hafði eitthvað sem ekki var mannlegt þóst vera barn til þess að komast nær fólkinu í íbúðinni.

Það hafði ekki viljað dúkkuna.

Það hafði viljað þau.

Það er dramatísk fullyrðing.

Og engar óyggjandi sannanir liggja fyrir um að slík vera hafi verið til staðar í íbúðinni.

Það sem við höfum er túlkun Warrens á frásögnum fólksins sem bjó þar.

En innan sögunnar breytir þessi túlkun öllu.

Ef miðillinn hafði rétt fyrir sér var Raggedy Ann sorgleg saga.

Barn sem hafði dáið of snemma.

Ef Ed Warren hafði rétt fyrir sér var sagan um barnið sjálf hluti af blekkingunni.

Og þá vaknaði spurning sem var mun óþægilegri en allt sem hafði komið á undan.

Ef þetta var ekki Annabelle Higgins...

hver hafði þá svarað miðlinum?

Warrens töldu að ekki væri nóg að fjarlægja dúkkuna.

Íbúðin þyrfti að hreinsast af þeirri nærveru sem þau töldu vera þar.

Prestur var fenginn til að blessa heimilið.

Samkvæmt frásögninni fór athöfnin fram án þess að eitthvað stórkostlegt gerðist.

Engin dramatísk átök.

Engin dúkka sem reis upp.

Engin rödd úr myrkrinu.

Aðeins bænir.

Blessun.

Og síðan þurfti að ákveða hvað ætti að gera við Raggedy Ann.

Ed Warren tók hana með sér.

Það hlýtur að hafa virst eins og einföld lausn.

Dúkkan færi úr íbúðinni.

Marguerite, Annalee og Anthony gætu reynt að halda áfram með líf sitt.

Og hvað sem hafði gerst á Glen Road væri lokið.

Ed setti dúkkuna í bílinn.

Hann og Lorraine lögðu af stað heim.

Og samkvæmt frásögninni höfðu þau ekki ekið lengi þegar Ed fór að eiga í erfiðleikum með að stjórna bílnum.

Málinu hefði átt að vera lokið.

En samkvæmt frásögn Warrens var það einmitt á leiðinni heim sem þau urðu sannfærð um að þau hefðu ekki skilið vandamálið eftir á Glen Road.

Þau höfðu tekið það með sér.

Raggedy Ann var inni í bílnum.

Ed ók.

Lorraine sat hjá honum.

Og einhvers staðar á leiðinni fór bíllinn að haga sér undarlega.

Samkvæmt síðari frásögn Eds varð erfitt að stjórna honum.

Stýrið virtist bregðast.

Bremsurnar virkuðu ekki eins og þær áttu að gera.

Bíllinn sveigði til á veginum.

Ed náði stjórn á honum.

Svo gerðist það aftur.

Það er engin óháð staðfesting á því að eitthvað yfirnáttúrulegt hafi valdið vandræðum með bílinn. Við höfum frásögn Warrens og túlkun þeirra á því sem gerðist.

En fyrir Ed var skýringin augljós.

Dúkkan var enn með þeim.

Hann stöðvaði bílinn.

Samkvæmt sögunni tók hann fram heilagt vatn og stökkti því yfir Raggedy Ann.

Hann bað.

Síðan héldu þau áfram.

Og að sögn Warrens róaðist ferðin.

Það væri auðvelt að enda þessa sögu þar.

Dúkkan fjarlægð.

Íbúðin blessuð.

Heimferðin afstaðin.

En Ed og Lorraine fleygðu Raggedy Ann ekki.

Þau eyðilögðu hana ekki heldur.

Þau fóru með hana heim.

Og þar hófst nýr kafli í sögu Annabelle.

Á heimili Warrens var dúkkan ekki lengur í eigu ungrar konu sem hafði fengið hana að gjöf frá móður sinni.

Nú var hún í höndum fólks sem taldi hana tengda einhverju hættulegu.

Það breytti því hvernig hún var meðhöndluð.

Og það breytti því hvernig fólk horfði á hana.

Samkvæmt frásögnum Warrens héldu undarlegir atburðir áfram eftir að dúkkan kom á heimili þeirra.

Þau sögðu hana finnast á öðrum stöðum en þar sem hún hafði verið skilin eftir.

Stundum virtist hún, að þeirra sögn, vera komin í annað herbergi.

Þetta var kunnuglegt mynstur.

Sama fyrirbæri og hafði hafið söguna í íbúðinni.

Dúkka sem átti ekki að geta hreyft sig.

Og fólk sem var sannfært um að hún hefði gert það.

En nú var munurinn sá að Ed Warren taldi sig vita hvað hann var að fást við.

Í hans huga var Raggedy Ann ekki reimt leikfang í venjulegum skilningi.

Hún var ekki Annabelle Higgins.

Hún var hlutur sem eitthvað annað hafði tengt sig við.

Þess vegna fékk hún að lokum sérstakan stað.

Ekki á rúmi.

Ekki í sófa.

Ekki á stól þar sem einhver gæti síðar velt því fyrir sér hvort hún hefði breytt um stellingu.

Heldur á bak við gler.

Dúkkan varð hluti af safni Warrens af hlutum sem þau tengdu málum sínum.

Og með tímanum varð hún einn frægasti hluturinn þar.

En glerið gerði meira en að halda fólki frá dúkkunni.

Það breytti henni.

Raggedy Ann var ekki lengur bara dúkka sem fólk sagði að hefði færst úr stað.

Nú var hún eitthvað sem þurfti að loka inni.

Eitthvað sem gestir voru varaðir við.

Eitthvað sem ekki ætti að snerta.

Og þegar fólk kom til að sjá hana heyrði það ekki aðeins söguna um Marguerite, Annalee og Anthony.

Nýjar sögur fóru að bætast við.

Sögur um presta.

Sögur um fólk sem hafði hlegið að dúkkunni.

Sögur um þá sem höfðu ögrað henni.

Og eina sögu sérstaklega.

Sögu um ungan mann sem kom að sjá Annabelle.

Samkvæmt Ed Warren fannst manninum viðvaranirnar fáránlegar.

Hann gekk að glerinu.

Hann ögraði dúkkunni.

Og samkvæmt sögunni bað hann hana jafnvel að sýna sér hvað hún gæti gert.

Síðan fór hann.

Það sem sagt var að hefði gerst eftir það átti eftir að verða ein frægasta viðvörunarsagan um Annabelle.

En það er líka þar sem við verðum að fara varlega.

Því eftir því sem sagan um dúkkuna varð frægari varð erfiðara að greina hvar upprunalega frásögnin endaði...

og goðsögnin hófst.

Ekki snerta dúkkuna.

Ekki gera grín að henni.

Og umfram allt:

Ekki ögra Annabelle.

Eftir því sem árin liðu varð Raggedy Ann einn þekktasti hluturinn sem tengdist Warrens.

Fólk kom til að sjá hana.

Flestir horfðu einfaldlega.

Sumir báðu.

Aðrir hlógu.

Það var auðvelt að gera það.

Þegar öllu er á botninn hvolft leit hún enn út eins og barnadúkka.

Rautt garn í stað hárs.

Svört augu.

Þríhyrnt nef.

Saumað bros.

Útlit hennar passaði illa við sögurnar sem sagðar voru um hana.

Kannski var það einmitt þess vegna sem sumir gestir tóku viðvörunum Warrens ekki alvarlega.

Samkvæmt einni frægustu frásögn Eds kom ungt par eitt sinn til að sjá safnið.

Maðurinn var ekki sannfærður.

Hann horfði á dúkkuna á bak við glerið og gerði lítið úr sögunum.

Síðan gekk hann nær.

Hann bankaði á glerið.

Samkvæmt Ed ögraði hann Annabelle.

Ef hún gæti raunverulega gert allt það sem sagt var um hana, vildi hann að hún sýndi það.

Ed brást illa við.

Hann sagði manninum að hætta.

Sagan segir að hann hafi að lokum vísað honum út.

Maðurinn og kærasta hans fóru.

Þau settust á mótorhjól.

Og óku í burtu.

Þau komust ekki heim.

Samkvæmt frásögn Eds missti maðurinn stjórn á mótorhjólinu nokkrum klukkustundum síðar.

Hann lést.

Kærasta hans lifði af.

Og samkvæmt sögunni sagði hún síðar að þau hefðu verið að tala og hlæja um Annabelle skömmu áður en slysið varð.

Þannig varð sagan að viðvörun.

Ekki ögra dúkkunni.

Ekki hlæja að henni.

Ekki halda að glerið geri þig öruggan.

Það er áhrifamikil saga.

Hún er líka nákvæmlega sú tegund af sögu sem festist í minni.

Maður hlær að einhverju sem hann skilur ekki.

Hann yfirgefur staðinn.

Nokkrum klukkustundum síðar er hann látinn.

Orsök og afleiðing virðast liggja hlið við hlið.

En það er vandamál.

Við höfum ekki sjálfstæða staðfestingu á því að atburðarásin hafi gerst eins og hún var síðar sögð.

Nafn unga mannsins fylgir yfirleitt ekki frásögninni.

Engin lögregluskýrsla hefur komið fram sem tengir slíkt slys við heimsókn til Annabelle.

Engin samtímafrétt sem staðfestir tengslin.

Það þýðir ekki að mótorhjólaslys hafi aldrei orðið.

Það þýðir ekki heldur að Ed Warren hafi endilega fundið söguna upp.

Það þýðir einfaldlega að við getum ekki sannreynt hana.

Og það skiptir máli.

Því þegar saga er endurtekin nógu oft getur hún farið að hljóma eins og staðreynd, jafnvel þegar uppruninn er aðeins frásögn eins manns.

Mótorhjólaslysið var ekki eina sagan af þessu tagi.

Önnur saga var sögð um prest sem kom til Warrens og gerði lítið úr dúkkunni.

Samkvæmt frásögninni tók hann hana upp og sagði í raun að hún gæti ekki skaðað neinn.

Síðar, á heimleiðinni, lenti hann í alvarlegu bílslysi.

En aftur er staðfestingin veik.

Nöfn, dagsetningar og óháðar samtímaheimildir sem gætu gert okkur kleift að endurgera atburðina vantar.

Sögurnar lifa fyrst og fremst vegna þess að Warrens sögðu þær.

Og með hverri slíkri sögu varð Annabelle aðeins hættulegri.

Ekki endilega dúkkan sjálf.

Heldur hugmyndin um hana.

Dúkkan þurfti ekki lengur að hreyfast.

Hún þurfti ekki að birtast á gólfinu eða krjúpa á stól.

Hún þurfti ekki einu sinni að yfirgefa glerkassann.

Nú var nóg að segja að einhver hefði ögrað henni.

Svo varð eitthvað slæmt.

Og sagan tengdi þetta tvennt saman.

Áratugir liðu.

Frásagnirnar voru endurteknar í bókum, sjónvarpsþáttum, viðtölum og síðar á internetinu.

Smáatriði bættust við.

Sum hurfu.

Önnur breyttust.

Nafnið Annabelle varð frægara en nöfn fólksins sem upphaflega átti dúkkuna.

Og einhvern tíma á leiðinni gerðist nokkuð undarlegt.

Upprunalega sagan fór sjálf að breytast.

Konurnar fengu önnur nöfn.

Anthony fékk annað nafn.

Sagan um hvernig dúkkan kom inn á heimilið breyttist.

Nýir atburðir birtust í frásögninni.

Og stúlkan sem átti að hafa gefið dúkkunni nafn sitt varð að persónu sem milljónir manna þekktu.

Það var aðeins eitt vandamál.

Þegar farið er aftur að elstu heimildunum verður erfitt að finna hana.

Ekki dúkkuna.

Hún er raunveruleg.

Ekki Marguerite.

Ekki Annalee.

Ekki Anthony.

Heldur stúlkuna.

Annabelle Higgins.

Ef sjö ára stúlka með því nafni hafði raunverulega dáið á þessum stað...

ætti einhvers staðar að vera einhver ummerki um hana.

Og þegar fólk fór að leita að þeim varð sagan enn undarlegri.

Ekki að glerkassanum.

Ekki að Warrens-safninu.

Ekki að kvikmyndunum.

Heldur aftur til ársins 1971.

Þá var sagan enn ung.

Og dúkkan var ekki heimsfræg.

Í blaðagrein sem birtist það ár var sagt frá þremur ungmennum í East Hartford og Raggedy Ann-dúkku sem þau töldu hegða sér með óútskýranlegum hætti.

Mörg atriðanna eru kunnugleg.

Dúkkan átti að hafa færst úr stað.

Hún hafði fundist í óvenjulegum stellingum.

Ungan mann hafði dreymt að hún réðist á hann.

Hann sagðist síðar hafa fundið sjö rispur á bringunni.

Miðill hafði verið kallaður til.

Og nafn látinnar stúlku hafði komið inn í söguna.

Annabelle Higgins.

En þegar elsta frásögnin er borin saman við þá sögu sem síðar varð fræg byrjar eitthvað að færast til.

Ekki dúkkan.

Sagan sjálf.

Í seinni útgáfum heita konurnar yfirleitt Donna og Angie.

Ungi maðurinn heitir Lou.

En í frásögninni frá 1971 eru nöfnin önnur.

Marguerite Tata.

Annalee Goetz.

Anthony Rossi.

Það þarf ekki að vera dularfullt.

Nöfnum getur verið breytt til að vernda einkalíf fólks. Höfundar nota stundum dulnefni. Frásagnir eru lagaðar þegar þær færast úr blaðagrein yfir í bók.

En nöfnin eru ekki það eina sem breyttist.

Síðar varð vinsæl sú útgáfa að móðir Donna hefði keypt dúkkuna árið 1970 sem afmælisgjöf.

Í eldri frásögninni hafði móðir Marguerite hins vegar gefið henni Raggedy Ann nokkrum árum áður.

Það breytir byrjun sögunnar.

Í annarri útgáfunni kemur dúkkan inn á heimilið og nánast um leið byrjar eitthvað að gerast.

Í hinni hafði dúkkan verið til staðar lengi áður en atburðirnir sem síðar gerðu hana fræga hófust.

Smávægilegur munur.

Kannski.

En þjóðsögur byggjast oft úr slíkum smáatriðum.

Síðan koma fleiri.

Í seinni frásögnum birtast dularfull skilaboð á pappír.

HELP US.

HELP LOU.

Sagt er frá rauðu efni sem fannst á dúkkunni.

Sögurnar um presta verða dramatískari.

Bílferð Warrens verður hluti af goðsögninni.

Slys tengjast fólki sem á að hafa ögrað dúkkunni.

Með tímanum verður sagan stærri.

Skýrari.

Óhugnanlegri.

En eitt atriði ætti að hafa verið auðveldara að staðfesta en flest annað.

Stúlkan.

Ef Annabelle Higgins var raunverulegt barn þurfti ekki að sanna draug.

Það þurfti aðeins að finna barnið.

Sjö ára stúlka.

Nafnið Annabelle Higgins.

Dauðsfall sem átti að hafa átt sér stað á eða við landið þar sem íbúðarhúsið stóð síðar.

Slík manneskja ætti að skilja eftir sig spor.

Dánarskrá.

Grafreit.

Dagsetningu.

Fjölskyldu.

Eitthvað.

En rannsóknir á sögulegum skrám hafa ekki leitt í ljós sannfærandi heimild um sjö ára Annabelle Higgins sem passar við frásögn miðilsins.

Nafnið sjálft er til.

Í dánarskrám Connecticut má finna konu að nafni Annabelle Leonard Higgins.

En hún var ekki sjö ára stúlka.

Hún var fullorðin, gift kona sem lést árið 1935 á sjúkrahúsi í Hartford.

Það er ekki barnið úr sögunni.

Og þar stöndum við frammi fyrir einu undarlegasta atriði Annabelle-frásagnarinnar.

Manneskjan sem gaf dúkkunni nafn sitt er jafnframt sú manneskja sem er erfiðust að finna.

Kannski fékk miðillinn nafnið rangt.

Kannski var sagan um stúlkuna misskilin.

Kannski týndust upplýsingar með árunum.

Kannski hefur rétt heimild einfaldlega ekki fundist.

Og auðvitað er líka mögulegt að Annabelle Higgins, sjö ára stúlkan úr frásögninni, hafi aldrei verið til.

Við vitum það ekki með fullri vissu.

En við vitum þetta:

Það eru til gömul ummerki um söguna.

Það er til Raggedy Ann-dúkka.

Það eru nöfn fólksins sem tengdist fyrstu frásögninni.

Það er til blaðagrein frá 1971.

Það eru til síðari bækur og viðtöl Warrens.

En þegar við leitum að barninu sem á að hafa útskýrt allt...

finnum við hana ekki.

Og kannski er það ástæða þess að sagan um Annabelle lifir enn.

Ekki vegna þess að við getum sannað hvað gerðist í íbúðinni.

Heldur vegna þess að við getum það ekki.

Við getum horft á hvernig sagan breyttist.

Við getum séð nöfnin breytast.

Við getum séð ný smáatriði bætast við.

Við getum séð hvernig dúkka varð að viðvörunarsögu og viðvörunarsaga að heimsfrægri goðsögn.

En eftir stendur einn einfaldur hlutur.

Raggedy Ann.

Rautt garn.

Svört augu.

Saumað bros.

Dúkka sem einhver gaf ungri konu fyrir meira en hálfri öld.

Og ein spurning sem engin útgáfa sögunnar hefur getað svarað með fullri vissu:

Hver var Annabelle?

Það er auðvelt að gleyma því.

Kvikmyndirnar breyttu henni.

Á hvíta tjaldinu varð Annabelle að óhugnanlegri postulínsdúkku með stirð augu, fölt andlit og svip sem virðist hannaður til að láta áhorfandann vita strax að eitthvað sé að.

Raunverulega dúkkan er öðruvísi.

Raggedy Ann.

Mjúkur líkami.

Rautt garn í stað hárs.

Röndóttir sokkar.

Þríhyrnt nef.

Saumað bros.

Leikfang sem lítur út eins og það eigi heima í barnaherbergi.

Kannski er það einmitt það sem gerir hana óþægilegri.

Hún lítur ekki út eins og skrímsli.

Hún lítur út eins og eitthvað sem enginn ætti að þurfa að óttast.

Meira en hálf öld er liðin frá því að fyrstu frásagnirnar komu fram.

Við vitum að dúkkan er til.

Við vitum að árið 1971 var þegar verið að segja opinberlega sögu um Raggedy Ann-dúkku í East Hartford sem eigendur hennar töldu færast úr stað.

Við vitum að Anthony Rossi sagðist hafa dreymt hana og síðar fundið sjö rispur á bringunni.

Við vitum að nafn Annabelle Higgins var þegar hluti af sögunni.

Við vitum að Ed og Lorraine Warren tóku dúkkuna og gerðu hana síðar að einum þekktasta hlutnum sem tengdist rannsóknum þeirra.

En síðan byrjar óvissan.

Við getum ekki sýnt fram á að dúkkan hafi nokkurn tíma hreyft sig sjálf.

Við getum ekki sýnt fram á að hún hafi valdið rispunum á Anthony.

Við getum ekki staðfest að yfirnáttúruleg vera hafi truflað bíl Warrens.

Við getum ekki tengt mótorhjólaslysið sem Ed sagði frá við dúkkuna með óháðum heimildum.

Og við höfum ekki fundið sannfærandi söguleg gögn um sjö ára stúlku að nafni Annabelle Higgins sem samsvarar sögu miðilsins.

Það skilur eftir mikið tómarúm.

Og fólk er duglegt að fylla upp í tómarúm með sögum.

Kannski var það það sem gerðist hér.

Eða kannski upplifði fólkið í íbúðinni eitthvað sem það gat aldrei útskýrt.

Þetta tvennt útilokar ekki einu sinni hvort annað.

Fólk getur upplifað eitthvað raunverulega óhugnanlegt án þess að skýringin sem síðar verður til utan um reynsluna sé rétt.

Minningar breytast.

Sögur vaxa.

Smáatriði færast á milli endursagna.

Og þegar nógu margir þekkja sögu verður hún stundum sterkari en atburðurinn sem kom henni af stað.

Annabelle er gott dæmi um það.

Fyrst var dúkka.

Síðan voru hreyfingarnar.

Síðan draumarnir.

Rispurnar.

Miðillinn.

Stúlkan.

Warrens.

Djöfulleg túlkun.

Glerkassinn.

Viðvörunarsögurnar.

Bækurnar.

Kvikmyndirnar.

Og að lokum þekktu milljónir manna nafnið Annabelle.

Fæst þeirra höfðu nokkurn tíma heyrt nöfnin Marguerite Tata, Annalee Goetz eða Anthony Rossi.

Kannski er það skrýtnasti hluti sögunnar.

Ekki að dúkka hafi hugsanlega færst úr stað.

Heldur hversu langt saga getur borist.

Frá lítilli íbúð í Connecticut yfir í blaðagrein.

Úr blaðagrein í frásagnir Warrens.

Úr þeim í bækur.

Úr bókum á hvíta tjaldið.

Þangað til Raggedy Ann sem eitt sinn sat á rúmi ungrar konu var orðin ein frægasta „andsetna“ dúkka heims.

En undir öllum lögunum er upprunalega myndin enn til staðar.

Herbergi.

Rúm.

Dúkka.

Einhver yfirgefur herbergið.

Kemur aftur.

Og stoppar.

Vegna þess að eitthvað virðist ekki vera alveg eins og það var áður.

Kannski var dúkkan færð.

Kannski mundi manneskjan rangt.

Kannski gerði einhver grín.

Kannski varð saklaus atburður að sögu sem óx í meira en hálfa öld.

Eða kannski gerðist eitthvað í þeirri íbúð sem fólkið þar gat aldrei útskýrt.

Við höfum ekki gögn sem geta sagt okkur það með vissu.

Og þess vegna þarf Annabelle ekki að hreyfa sig lengur.

Hún þarf ekki að banka á glerið.

Hún þarf ekki að skrifa skilaboð.

Hún þarf ekki að gera neitt.

Hún þarf aðeins að sitja þar.

Með rauða garnið.

Svörtu augun.

Og saumaða brosið.

Og kannski, næst þegar þú gengur fram hjá dúkku sem hefur setið á sama stað árum saman, muntu ekki hugsa um Annabelle.

Kannski tekurðu ekki einu sinni eftir henni.

En ef þú gerir það...

gætirðu í augnablik velt því fyrir þér hvort hún sitji nákvæmlega eins og síðast þegar þú sást hana.

Annabelle er í raun Raggedy Ann-dúkka sem tengdist óvenjulegum frásögnum í East Hartford í Connecticut snemma á áttunda áratugnum. Í elstu opinberu frásögninni sögðu Marguerite Tata, Annalee Goetz og Anthony Rossi frá dúkku sem virtist færast úr stað, martröðum og sjö rispum sem Anthony sagðist hafa fengið eftir að hafa ögrað dúkkunni.

Miðill sem þau leituðu til tengdi að sögn fyrirbærin við sjö ára látna stúlku að nafni Annabelle Higgins. Þegar Ed og Lorraine Warren komu að málinu túlkuðu þau atburðina hins vegar á annan hátt og töldu að ekki væri um anda barns að ræða heldur ómannlega eða djöfullega nærveru sem hefði notað söguna um stúlkuna til að öðlast traust fólksins í íbúðinni.

Engar óyggjandi sannanir liggja fyrir um þá túlkun.

Þegar elstu heimildir eru bornar saman við seinni endursagnir kemur einnig í ljós að sagan breyttist með tímanum. Nöfn breyttust, uppruni dúkkunnar var sagður með mismunandi hætti og ný smáatriði bættust við. Ekki hefur heldur fundist sannfærandi söguleg staðfesting á sjö ára Annabelle Higgins sem samsvarar frásögn miðilsins.

Það sem stendur eftir er raunveruleg Raggedy Ann-dúkka, vitnisburður fólks sem taldi sig hafa upplifað eitthvað óútskýranlegt og saga sem hefur vaxið og breyst í meira en hálfa öld.

Hvort eitthvað yfirnáttúrulegt gerðist í íbúðinni vitum við ekki.

En sagan um Annabelle er raunveruleg.

Og stundum getur sagan sjálf orðið óhugnanlegri en hluturinn sem kom henni af stað.

Fyrirvari

Þessi grein fjallar um frásagnir fólks af meintum yfirnáttúrulegum atburðum. Fullyrðingar um draugagang, anda, djöfullega nærveru eða önnur yfirnáttúruleg fyrirbæri eru settar fram sem vitnisburður, túlkun eða hluti af þeirri sögu sem hefur myndast í kringum Annabelle en ekki sem staðfestar staðreyndir.

Engar óyggjandi sannanir hafa verið lagðar fram sem sýna að Annabelle-dúkkan hafi hreyft sig sjálf, valdið líkamlegum áverkum eða tengst slysum sem síðar voru eignuð henni. Þar sem heimildir stangast á eða einstök atriði hafa ekki fengist staðfest er það tekið fram í greininni.

Algengar spurningar um Annabelle

Er Annabelle-dúkkan raunveruleg?

Já. Dúkkan sem sagan byggist á er raunveruleg Raggedy Ann-dúkka. Útlit hennar er mjög ólíkt postulínsdúkkunni sem notuð er í Annabelle og The Conjuring kvikmyndunum.

Er Annabelle raunverulega andsetin?

Ekki hefur verið sýnt fram á það með óyggjandi sönnunargögnum. Eigendur dúkkunnar og síðar Ed og Lorraine Warren tengdu hana við meint yfirnáttúruleg fyrirbæri, en frásagnirnar eru ekki sjálfstæð sönnun þess að yfirnáttúruleg orsök hafi verið að verki.

Hver átti Annabelle upphaflega?

Í opinberri frásögn frá 1971 er eigandi dúkkunnar nefnd Marguerite Tata. Hún bjó með Annalee Goetz í East Hartford í Connecticut. Anthony Rossi, kærasti Marguerite, tengdist einnig málinu. Í seinni og mun þekktari útgáfum sögunnar eru þau yfirleitt kölluð Donna, Angie og Lou.

Hver var Annabelle Higgins?

Samkvæmt frásögninni sagði miðill að nærvera sjö ára látinnar stúlku að nafni Annabelle Higgins tengdist dúkkunni. Rannsóknir á tiltækum sögulegum gögnum hafa hins vegar ekki fundið sannfærandi staðfestingu á barni með því nafni sem passar við söguna.

Dánarskrár Connecticut sýna Annabelle Higgins sem lést í Hartford árið 1935, en hún var fullorðin gift kona en ekki sjö ára stúlkan úr frásögninni.

Var Annabelle andsetin?

Það var túlkun Eds og Lorraine Warren að eitthvað ómannlegt eða djöfullegt hefði tengst dúkkunni og þóst vera látin stúlka. Það er trúarleg og yfirnáttúruleg túlkun Warrens, ekki staðfest niðurstaða.

Hreyfði Annabelle sig sjálf?

Marguerite Tata sagði árið 1971 að dúkkan hefði fundist á mismunandi stöðum í íbúðinni, meðal annars í eldhúsinu, á gólfinu og krjúpandi á stól. Engin þekkt myndbandsupptaka eða önnur óháð sönnun staðfestir að dúkkan hafi hreyft sig sjálf.

Réðst Annabelle á Anthony Rossi?

Anthony Rossi sagði að hann hefði dreymt að dúkkan skriði upp líkama hans og reyndi að kyrkja hann. Hann sagðist síðar hafa fundið sjö blæðandi rispur á bringunni eftir að hafa tekið dúkkuna upp og ögrað henni. Þetta er vitnisburður Anthony; ekki liggja fyrir gögn sem sýna að dúkkan hafi valdið áverkunum.

Drap Annabelle mann á mótorhjóli?

Ed Warren sagði síðar sögu um ungan mann sem hefði ögrað dúkkunni og látist í mótorhjólaslysi eftir heimsóknina. Ekki hefur fundist fullnægjandi óháð staðfesting sem tengir slíkt slys við Annabelle. Því ætti að meðhöndla þetta sem hluta af seinni goðsögninni, ekki sem staðfesta staðreynd.

Er kvikmyndaútgáfan af Annabelle sönn?

Nei, ekki í bókstaflegum skilningi. Kvikmyndirnar sækja innblástur í sögurnar um dúkkuna og Warrens en breyta bæði útliti hennar og atburðarás verulega. Raunverulega Annabelle er Raggedy Ann-dúkka.

Hvar er Annabelle núna?

Dúkkan varð hluti af safni Warrens í Connecticut og var geymd í sérstökum sýningarkassa. Staða og sýningarhald safngripanna hefur breyst frá tímum upprunalega Warren Occult Museum, svo upplýsingar um núverandi aðgengi ætti að staðfesta sérstaklega áður en ferð er skipulögð.

Heimildir

Aðalheimild fyrir fyrstu frásögnina

Jill Amadio — „Raggedy-Ann doll puts ‘hex’ on three“, Connecticut Sunday Herald, 1971.

Þetta er lykilheimild sögunnar vegna þess að hún var birt mjög nálægt þeim tíma sem meintir atburðir áttu sér stað. Þar koma fram nöfnin Marguerite Tata, Annalee Goetz og Anthony Rossi, frásagnir af því að dúkkan hafi fundist á mismunandi stöðum, martraðir Anthony, sjö rispurnar, miðilsfundurinn og nafnið Annabelle Higgins.

Endurrannsókn á 1971-frásögninni

Kenny Biddle — „Are Haunted Dolls Mere Child’s Play? Part Two“, Skeptical Inquirer.

Biddle ber seinni Annabelle-frásagnir saman við grein Amadio frá 1971 og rannsakar meðal annars nöfn fólksins, prestana sem tengdust málinu og leitina að Annabelle Higgins. Greinin er sérstaklega gagnleg til að greina hvaða atriði voru til staðar snemma og hvað birtist eða breyttist í seinni endursögnum.

The Demonologist

Gerald Brittle — The Demonologist: The Extraordinary Career of Ed and Lorraine Warren.

Bókin varð ein áhrifamesta heimildin fyrir seinni Warren-útgáfuna af Annabelle-sögunni. Hún er mikilvæg til að skilja hvernig Warrens túlkuðu málið en ætti ekki að meðhöndla sem óháða staðfestingu á yfirnáttúrulegum fullyrðingum þeirra.

Sögulegar dánarskrár Connecticut

Connecticut Death Records / Connecticut Vital Records Index.

Leit að Annabelle Higgins leiðir meðal annars í ljós Annabelle Higgins sem lést í Hartford 17. mars 1935. Tiltækar upplýsingar passa hins vegar ekki við sjö ára stúlkuna úr frásögn miðilsins. Skrárnar eru því mikilvægar þegar fullyrðingin um Annabelle Higgins er metin.

Connecticut fjölmiðlaumfjöllun

Hearst Connecticut Media / CT Insider — umfjöllun um raunverulegu Annabelle-dúkkuna og tengsl hennar við Warrens.

Gagnleg sem seinni staðbundin heimild um Raggedy Ann-dúkkuna, Warren-safnið og hvernig sagan hefur verið sögð í Connecticut. Fullyrðingar sem þar eru eignaðar Warrens eru áfram frásagnir þeirra, ekki sjálfstæð staðfesting á yfirnáttúrulegum atburðum.

Innri tenglatillögur

Frá Annabelle-greininni

Ed og Lorraine Warren: Hver voru frægustu draugarannsakendur Bandaríkjanna?
Tengja þegar Warrens koma fyrst inn í söguna. Þar má fjalla sérstaklega um feril þeirra, aðferðir, þekkt mál og gagnrýni á rannsóknir þeirra.

The Conjuring House: Hvað gerðist raunverulega á Harrisville-býlinu?
Sterkur tengill úr kaflanum um áhrif Warrens og hvernig mál þeirra urðu síðar að kvikmyndum.

Amityville: Sagan, morðin og reimleikarnir sem urðu að goðsögn
Tengja úr umfjöllun um hvernig frásagnir Warrens breiddust út í bókum og fjölmiðlum.

Robert the Doll: Dúkkan sem gestir biðja enn afsökunar
Mjög sterkur efnislegur tengill úr FAQ eða lokaorðum um meintar reimdar dúkkur.

Reimdir hlutir: Af hverju tengjum við suma hluti við yfirnáttúrulega atburði?
Pillar-grein sem getur tengt Annabelle, Robert the Doll og framtíðargreinar um aðra meinta reimda muni.

Þegar draugasaga verður þjóðsaga: Hvernig frásagnir breytast með tímanum
Tengja beint úr kafla 7 þar sem mismunandi útgáfur Annabelle-sögunnar eru bornar saman.

Hvað er miðilsfundur? Saga, trú og mögulegar náttúrulegar skýringar
Tengja þegar miðillinn kemur inn í Annabelle-frásögnina.

Djöflafræði og „andsetnir“ hlutir: Hvað merkja hugtökin?
Bakgrunnsgrein sem útskýrir trúarlega túlkun Warrens án þess að taka hana sem staðreynd.